Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir, utanríkisráðherra og formaður Viðreisnar, er staðfastur og sannfærður Evrópusinni. Hún varð vitanlega andlit Já-hreyfingarinnar í landinu og hefur þurft að gjalda þess. Hún hefur fengið alvarlegar hótanir sem lögregla hefur rannsakað auk þess sem svívirðingaflaumur dynur reglulega á henni frá einstaklingum sem flokka hana sem landráðamann.
Sennilega hefði þessi andúð á Þorgerði Katrínu magnast enn meir hefði meirihluti þjóðarinnar sagt já í þjóðaratkvæðagreiðslunni 29. ágúst. Fólk sem lætur það fara óstjórnlega í taugarnar á sér að utanríkisráðherra landsins hefur staðfasta trú á Evrópusamvinnu hefði orðið enn æstara en það er nú. Og er það samt alveg nógu æst.
Þjóðin hafnaði viðræðum við Evrópusambandið en það stöðvar auðvitað ekki ofstækisfólkið, sem beinir spjótum sínum að Þorgerði Katrínu.
Undirskriftarlisti er í gangi þar sem skorað er á Þorgerði Katrínu að segja af sér ráðherradómi og leiða Viðreisn úr ríkisstjórninni. Ábyrgðarmaður listans er Sigfús Aðalsteinsson, forsvarsmaður Íslands – þvert á flokka, maður sem er ekki þekktur fyrir frjálslyndar skoðanir. Honum var svo mjög í nöp við hina lýðræðislegu þjóðaratkvæðagreiðslu að hann kærði hana og krafðist þess að hún yrði lýst ógild. Ekkert mark var tekið á þeirri gjörð hans. Allnokkur fjöldi tekur hins vegar mark þessu nýjasta uppátæki Sigfúsar og setur nafn sinn á lista hans.
Hver er sök Þorgerðar Katrínar? Ef hún hefði eftir úrslitin 29. ágúst stappað niður fótum og þrumað að það yrði samt farið í viðræður við Evrópusambandið, þá gæti maður skilið tilganginn með sérstökum undirskriftarlista. Ráðherra væri að hegða sér eins og einræðisherra. Undirskriftarlisti, eins og sá sem Sigfús Aðalsteinsson er í forsvari fyrir, er nánast ofstækisfull gjörð þegar ríkisstjórnin virðir dóm þjóðarinnar. En sjálfsagt líta þeir sem setja nafn sitt á listann svo á að það nægi til fordæmingar á Þorgerði Katrínu hversu dugleg hún er að benda á nauðsyn þess að virða ESS-samninginn.
Minna má á að um fjörutíu þúsund manns settu nafn sitt á lista árið 2024 þegar skorað var á Bjarna Benediktsson að hætta sem forsætisráðherra. Á sínum pólitíska ferli var Bjarni afar umdeildur og átti svæsna andstæðinga sem veittust jafnvel að honum á opinberum vettvangi. Bjarni var í þeirra augum fulltrúi íhaldsins, auðstéttarinnar og mikilla forréttinda. Verra gat það varla orðið í þeirra augum, en hópi mótmælenda tókst samt að klína á Bjarna enn verri glæp, einn versta glæp sem hægt er að fremja. Hann var sakaður um að bera ábyrgð á dauða barna á Gasa. Bjarni er þolinn maður og lét ekki haggast, allavega ekki opinberlega. Það hlýtur þó að hafa tekið á að vera kallaður barnamorðingi.
Það er ekki auðvelt starf að vera áberandi stjórnmálamaður og berjast fyrir málum sem eru umdeild meðal þjóðarinnar. Það reynir mjög á Þorgerði Katrínu en það vinnur með henni að hún er keppnismanneskja og vön álagi og er auk þess ekki kvartsár.
Oft er sagt að konur í stjórnmálum fái á sig harðari gagnrýni og mæti meiri andúð í starfi en karlmenn. Það er þó ekki algild regla, samanber Bjarna Benediktsson og einnig má minna á að Guðlaugur Þór Þórðarson fékk á sínum tíma líflátshótanir á samfélagsmiðlum þegar hann var utanríkisráðherra.
Hluti af andúð sem mætir Þorgerði Katrínu og einnig Kristrúnu Frostadóttur og Ingu Sæland stafar þó visssulega af vanþóknun á kvennastjórn. Það er ekki nauðsynlegt að vera á samfélagsmiðlum til að finna þefinn af þessari andúð sem kemur í miklum mæli frá ákveðnum hópi karla sem þreytast ekki á að gaspra um „kerlingarnar“ – „dömurnar“ – „fraukurnar“ sem leiða ríkisstjórnina og hafa um leið stór orð um meint getuleysi þeirra.
Konurnar sem leiða ríkisstjórnina hrista örugglega af sér ummæli karla sem fullir af minnimáttarkennd tala niður til þeirra. Þær hafa sterka sýn, vita hvað þær vilja og hræðast ekki að koma hlutum í framkvæmd. Ólíkt síðustu ríkisstjórn sem var alltof lengi lifandi dauð.
Ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur, Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur og Ingu Sæland er sprelllifandi og lætur ekki kveða sig í kútinn.
