Hlaðvarp Eyjunnar

Ríkisstjórnin hefur átt uppbyggileg samtöl við aðila vinnumarkaðarins um stöðuna í kjarasamningamálum og hefur opnað á aðkomu ríkisins til að ekki komi til uppsagnar þeirra.

Ísland byggir ekki lengur útflutning sinn eingöngu á fiski og áli heldur eru komnar fleiri stoðir undir gjaldeyrisöflun þjóðarinnar. Ferðaþjónustan skilar miklu en nýtur líka ákveðinna fríðinda. Samhliða vexti í henni hefur álag á samgöngukerfið og fleiri kerfi aukist.

Við stöndum frammi fyrir skýrara kalli eftir stöðugleika en áður. Það er vegna þess að þjóðin fékk að upplifa langt tímabil stöðugleika og áttar sig á því að þó að hægt sé að láta hlutina ganga í óstöðugleika er stöðugleikinn betri.

Það er ekki sjálfbært að ríkissjóður sé rekinn með halla. Nú hefur fjármálaráðherra lagt fram fjárlagafrumvarp sem gerir ráð fyrir hallalausum fjárlögum. Í frumvarpinu er gert fyrir að tveir þriðju hlutar sparnaðarins komi í gegnum aðhald og þriðjungur í gegnum auknar tekjur.

Fasteignaverð og leiga hefur hækkað miklu meira hér á landi en annars staðar í Evrópu. Baráttan fyrir Nei-inu er borin uppi af lygaáróðri, líkt og gerðist í Brexit. Það voru fimm breskir auðmenn sem stóðu að mestu undir Brexit hreyfingunn, það fengu Bretar að vita eftir á.

Það þýðir ekkert fyrir stjórnarandstöðuna að leggja til gerð fríverslunarsamnings við Bandaríkin í stað aðildar að Evrópusambandinu. Bandaríkin gera ekki fríverslunarsamninga lengur heldur leggja á ýmist himinháa tolla eða ofurtolla.

Ef nei verður niðurstaðan í þjóðaratkvæðagreiðslunni á laugardaginn mun íslenskur almenningur hafa samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu að þeir hinir sömu og hafa haft hér tögl og hagldir í áratugi og aldir skuli áfram ráða hér öllu. Það yrði vond niðurstaða.

Það að Donald Trump skyldi í þrí- eða fjórgang nefna Ísland í stað Grænlands á öryggisráðstefnunni í München sýnir að einhvers staðar í bandaríska kerfinu er fjallað um Ísland á svipuðum nótum og Grænland. Þetta er ekki tilviljun.

Það getur enginn fullyrt að um ekkert sé að semja við ESB og enginn getur heldur fullyrt að við Íslendingar fáum allar kröfur okkar samþykktar. Það þarf að semja og þess vegna þurfum við að setjast að samningaborðinu og klára aðildarsamning við ESB.

Stóru umskiptin í heiminum, sem kalla á að við Íslendingar endurskoðum stöðu okkar meðal þjóða, er að Bandaríkin hafa snúið við blaðinu, berjast ekki lengur fyrir viðskiptafrelsi heldur eru orðin tollmúraríki. Þá hafa ógnir breyst og Evrópa er í broddi fylkingar í vörnum gegn fjölþáttaógnum.

Bændasamtökin hafa brugðist bændum með því að leggja bara aðra hliðina á borðið og gera ekki grein fyrir því hvaða lausnir þau hafa fyrir íslenskan landbúnað og bændur án aðildar að Evrópusambandinu.

Ísland hefur ekkert vöðvaafl og við höfum hrakist undan veðrum og vindum norður í Ballarhafi í bæði eiginlegri og óeiginlegri merkingu. Við höfum alltaf þurft að vera í vari og njóta skjóls af einhverjum.

Evrópusambandið er tilbúið að leggja mikið á sig til að fá Ísland inn í ESB en hér tala menn gjarnan eins og sambandið hafi einhvern sérstakan áhuga á því að knésetja Ísland. EES samningurinn var alltaf hugsaður sem biðsalur inn í ESB og sambandið hefur engan áhuga á að viðhalda honum til langframa.

Það er einkennilegt að halda því fram að atkvæðagreiðslan 29. ágúst muni soga okkur inn í Evrópusambandið ef við segjum já. Þátt í þessu taka menn, sem eru sóttir sérstaklega, eins og Carl Baudenbacher, fyrrverandi dómari við EFTA dómstólinn. Þarna er verið að blekkja fólk vísvitandi.

Versta staða sem gæti komið upp fyrir okkur Íslendinga væri að segja nei í þjóðaratkvæðagreiðslunni og síðan ákvæðu Norðmenn að genga í ESB. Þá er EES fallið um sjálft sig og við utan ESB. Fylgi við aðildarumsókn hefur vaxið í Noregi.

Það stenst enga skoðun að allt vald færist til Brussel við aðild að Evrópusambandinu. Þvert á móti halda aðildarríki einmitt fullveldi sínu og stjórna eigin málum. Þá taka andstæðingar aðildar t.d. atvinnuleysi í löndum ESB út frá dæmum sem eru beinlínis röng og villandi.