Kristrún Frostadóttir flutti í gærkvöldi sína þriðju stefnuræðu og gerði það með glæsibrag, talaði sem sannur forsætisráðherra og þjóðarleiðtogi. Hinar valkyrjurnar töluðu af ástríðu, enda eru þær í pólitík af ástríðu. Listinn yfir þau mál sem ríkisstjórnin hefur þegar komið í gegn og hrint í framkvæmd er langur og í raun ótrúlegt að kjörtímabilið sé enn ekki hálfnað.
Orðið á götunni er að stjórnarandstaðan hafi síður en svo slegið í gegn í umræðunum í þinginu í gærkvöldi. Hver á fætur öðrum kom leiðinlegur og fyrirsjáanlegur karl og hafði allt á hornum sér. Alveg magnað hvað Ísland hefur breyst á innan við tveimur vikum. Fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna fullyrtu allir þessir fúlu karlar að Ísland væri best í heimi og hér væri allt betra en í öðrum löndum. En í gærkvöldi var ekki annað á þeim að heyra en að hér væri allt í kaldakoli.
Umræðurnar í gærkvöldi drógu áþreifanlega fram að algert ófremdarástand ríkir í Framsóknarflokknum. Þingflokkurinn, sem er aðeins fimm manna, er þríklofinn. Formaðurinn á ekki sæti á þingi og gat því ekki tekið til máls í gær. Undir þeim kringumstæðum hefði mátt ætla að oddviti flokksins í sterkasta kjördæmi hans yrði ræðumaður. En Ingibjörg Ísaksen tók ekki til máls. Hún hafði unnið sér það til saka að bjóða sig fram til formennsku á móti Lilju Alfreðsdóttur og geldur fyrir það. Kannski hefði mátt notast við Sigurð Inga Jóhannsson, fyrrverandi formann, en hann studdi ekki Lilju í formannskjörinu og er þar með ekki í náðinni.
Þeir sem töluðu af hálfu Framsóknar í gær voru 5. þingmaður Norðvestur, Stefán Vagn Stefánsson, og 10. þingmaður Norðaustur, Þórarinn Ingi Pétursson. Hvers vegna? Jú, þeir eru einu þingmenn Framsóknar sem styðja utanþingsformanninn. Halla Hrund Logadóttir, oddviti flokksins í Suðurkjördæmi er síðan alveg sér á báti í flokknum.
Orðið á götunni er að Framsókn sé það sem á engilsaxnesku er kallað „Up shit creek without a paddle.“ Með öðrum orðum í vondum málum.
Orðið á götunni er að það hafi svo verið með öllu óskiljanlegt hjá RÚV að fá Sjálfstæðismanninn Ásthildi Sturludóttur sem álitsgjafa til að greina umræðurnar. Hún var kynnt sem stjórnmála- og stjórnsýslufræðingur. Ásthildur er fyrrverandi bæjarstjóri og ætlar sér stóra hluti í Sjálfstæðisflokknum. Enda leyndi sér ekki að hún beinlínis stundaði málflutning fyrir flokkinn. Hefði eins verið hægt að fá Guðrúnu Hafsteinsdóttur eða Jens Garðar Helgason og kynna sem „óháðan álitsgjafa“?
Orðið á götunni er að það stefni í hörð átök um flest mál á Alþingi í vetur. Stjórnarandstaðan mun tala mikið og lengi í næstum hverju einasta máli til að tefja sem mest og leggja steina í götu ríkisstjórnarinnar. Engan bilbug er hins vegar að sjá á ríkisstjórninni og samstaðan þar á bæ virðist vera órofa nú sem fyrr.
