Aðsendar greinar

Bandaríkin hafa mikla hernaðarlega hagsmuni af Íslandi. En bandarískir hagsmunir eru ekki alltaf íslenskir hagsmunir. Hver tryggir okkur þegar næsta áfall er efnahagslegt, stafrænt eða samfélagslegt, en ekki hernaðarárás? Nútíma stjórnun byggist á áhættugreiningu og viðbúnaði.

Ég er borgarbarn frá blautu barnsbeini. Ólst þar af leiðandi ekki upp við sauðfjárbúskap og því fjarri mér að segja bændum hvernig þeir ættu að reka bú sín. Á hverju hausti sé ég hins vegar myndir og myndskeið frá réttum sem mér finnst einfaldlega erfitt að horfa á.

Kosningarnar eru búnar og niðurstöðuna ber að virða. En aðdragandinn verðskuldar uppgjör. Þjóðinni var sagt að óttast Brussel, óttast um fullveldið og umfram allt óttast um fiskinn. Og þjóðin hlustaði.

Það er pláss fyrir okkur öllGulur september minnir okkur á mikilvægi geðræktar. En geðrækt ætti ekki aðeins að hefjast þegar eitthvað bjátar á. Getum við gert hana að eðlilegum hluta af daglegri lífsrækt okkar og um leið verið duglegri að styðja hvert annað? Við erum hvert og eitt einstök.

Það hefur verið forvitnilegt að fylgjast með umræðunni í kjölfar þjóðaratkvæðisgreiðslunnar. Nei-menn fagna afgerandi niðurstöðu, en Já-menn eru með böggum hildar, saka Nei-menn um upplýsingaóreiðu, að ganga erinda auðmanna og aðhyllast bandaríska MAGA hugmyndafræði, vera hreinlega trumpistar.

Lög um samþættingu þjónustu í þágu farsældar barna tóku gildi árið 2022. Markmið laganna voru að ýmis kerfi sem þjóna börnum tali betur saman. Að börn og fjölskyldur fái aðstoð fyrr og þurfi ekki sjálf að bera ábyrgð á því að tengja saman skóla, heilbrigðisþjónustu, félagsþjónustu og barnavernd.

Það væri varasamt að ganga út frá því að Úkraína sé að vinna stríðið. Fjórði stríðsveturinn er að ganga í garð og margt bendir til þess að hann gæti orðið sá þyngsti til þessa fyrir óbreytta borgara.

Flokkurinn á að þjóna kjósandanum – ekki kjósandinn flokknumVið tölum mikið um ábyrgð stjórnmálamanna, fjölmiðla og stofnana. En lýðræði byggist í raun á okkur sjálfum. Á getu okkar til að hugsa sjálfstætt. Að leita upplýsinga. Greina staðreyndir frá fullyrðingum. Hlusta á ólík sjónarmið.

Í síðustu grein minni, um hnignun alþjóðakerfisins, notaði ég tvö orð sem lesendur báðu mig að skýra betur. Þau eru skyld en ekki eins. Þjófræði er ríki sem er rekið eins og glæpafélag. Dómstólarnir eru keyptir, kosningarnar eru leikrit og valdhafinn stelur í skjóli laganna.

Nei-flokkarnir krupu allir við altari EES-samningsins í slagnum fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna þann 29. ágúst. Þeir spenntu greipar og fóru með trúarjátninguna, sem þeir höfðu sameinast um og sögðu að samningurinn veitti landsmönnum nú þegar öll þau réttindi og lífsgæði sem hægt væri að sækja til E…

Í fyrsta sinn í meira en tvo áratugi eru einræðisríki í heiminum fleiri en lýðræðisríki: 92 á móti 87 samkvæmt nýjustu skýrslu V-Dem stofnunarinnar við Gautaborgarháskóla, sem heldur úti stærsta gagnagrunni heims um stjórnarfar.

RÚV skýrði frá því á sunnudagsmorgninum að tveir evrópskir flokksleiðtogar hafi óskað Íslendingum til hamingju með niðurstöður þjóðaratkvæðagreiðslunnar um ESB. Það voru Nigel Farage og Marine Le Pen. Hann var þingmaður á Evrópuþinginu í tvo áratugi og hún í 13 ár.

Tillaga mín er að Alþingi skipi strax óháð sérfræðiteymi sem fái það verkefni að leggja fram, helst fyrir næstu áramót, raunhæfar tillögur um hvernig Ísland geti náð meiri efnahagslegum stöðugleika, sem skapar forsendur fyrir minni verðbólgu og lægri vöxtum. Þjóðaratkvæðagreiðslan er að baki.

Beint lýðræði er lítt brúkað á Íslandi. Því var þjóðaratkvæðagreiðslan um framhald viðræðna um aðild að ESB söguleg. Stærsta hagsmunamál samtímans sett í dóm kjósenda. Hann er skýr. Viðræðum um aðild verður ekki fram haldið. Því miður en niðurstaðan er skýr. Dómur fólksins er fallinn.

Heimurinn er í óvissu. Stríð, viðskiptadeilur, náttúruvá og efnahagsleg óvissa minna okkur á að lítil þjóð þarf að hugsa langt fram í tímann. Á morgun tökum við ákvörðun sem getur haft áhrif á Ísland næstu áratugina. Mikilvægt að hugsa til barna okkar og barnabarna.

Agnar H. Johnson skrifar: Viljum við halda möguleikunum opnum fyrir ungt fólk og framtíðarkynslóðir? Eða ætlum við að loka á stærstu tækifæri sem gætu verið handan hornsins? Lokum ekki á framtíðarmöguleika þjóðarinnar til bættra lífskjara og öryggis. - Tækifæri sem mun vart bjóðast aftur.