Það hefur tekið verulega á að fylgjast með afbökunum og útúrsnúningum nei-sinna í ofsafenginni kosningabaráttu þeirra. Pistlahöfundur hugsaði um tíma með sér að það væri langt síðan hún hefði horft upp á annað eins. Maður getur verið svo fljótur að gleyma.
Svo mundi hún eftir Íslandsmetinu í málþófi sem stjórnarandstaðan setti fyrir rétt rúmu ári í umræðum á Alþingi um veiðigjaldafrumvarpið. Þar sýndi stjórnarandstaðan allar sínar verstu hliðar, en var samt býsna stolt af sjálfri sér.
Þá byggðist málflutningur stjórnarandstöðunnar upp á alls kyns fullyrðingum um eymdina sem myndi hellast yfir alla þá sem ynnu við sjávarútveg yrði frumvarpið samþykkt. Manni skildist jafnvel að verið væri að skaða sjávarútvegsveginn á svo illan hátt að byggðir myndu leggjast í eyði. Ofsinn í málflutningnum var mikill og staðreyndir virtust ekki skipta nokkru máli.
Allir taka eftir hávaðalátum en taka samt ekki endilega mark á þeim. Þegar stjórnarandstaðan stefndi ótrauð að Íslandsmeti í málþófi lét almenningur ekki blekkjast heldur varð jafnvel enn sannfærðari en áður um að á þingi væru allnokkrir varðhundar hagsmunaaðila í sjávarútvegi sem ætluðu sér að blaðra eins lengi og hægt væri í þágu vonds málstaðar.
Hið alræmda Íslandsmet stjórnarandstöðunnar varð til að gjaldfella hana rækilega í augum fólks. Svo liðu dagar, vikur og mánuðir og ýmislegt annað varð fyrirferðarmeira en hin herfilega frammistaða stjórnarandstöðunnar. Það var jafnvel freistandi fyrir ýmsa að afsaka stjórnarandstöðuna í þeirri trú að hún hlyti að hafa lært af hinum umfangsmiklu mistökum sínum og væri ákveðin í að endurtaka þau ekki.
Nú er stjórnarandstaðan komin í nýja baráttu fyrir ríku sérhagsmunaaðilana og sýnir í verki að hún vill frekar þjóna þeim en almenningi. Stjórnarandstaðan talar niður til almennings og má ekki til þess hugsa að hann fái að skoða hvað standi til boða í samningaviðræðum við Evrópusambandið.
Allt skal gert til að koma í veg fyrir að þjóðin segi já í þjóðaratkvæðagreiðslunni 29. ágúst. Þegar þingmenn stjórnarandstöðunnar komast nálægt hljóðnema verða þeir yfirleitt ógurlega æstir og úr munni þeirra streyma furðulegar fullyrðingar. Þeim virðist mörgum standa alveg sama um sannleikann eða af hverju segja þeir hvað eftir annað að verið sé að kjósa um inngöngu í Evrópusambandið? Hrokinn og yfirlætið láta svo ekki á sér standa þegar fullyrt er hvað eftir annað að ekki sé um neitt að semja. Ekkert sé til sem heiti að „kíkja í pakkann“. Það sé fullkomlega vitað hvað sé í boði; sem sagt ekkert sem henti Íslendingum.
Stundum finnst manni eins og þarna séu á ferð stjórnmálamenn sem hræðast þjóð sína. Öðrum stundum finnst manni að þeir séu ekki hræddir við hana heldur virði hana lítils. Kannski er um að ræða sambland af þessu tvennu. Allavega mega þessir stjórnmálamenn ekki til þess hugsa að þjóðin segi já til að sjá.
Þegar stjórnmálamenn haga málflutningi sínum eins og stjórnarandstaðan gerir þá er afar auðvelt að missa virðingu fyrir þeim. Vissulega eru í liði stjórnarandstæðinga rólyndir einstaklingar sem ganga æsingnum ekki á hönd, en þeir mega sín lítils þegar herópið er að allt sé leyfilegt í þágu málstaðarins og enginn megi skorast undan.
Stjórnarandstaðan glataði virðingu þegar hún barðist við að setja Íslandsmet í málþófi. Nú sýnir hún að hún hefur ekkert lært af þeim skelfilega afleik sínum. Enn sem fyrr er hún svo upptekin í baráttu sinni fyrir hin ofsaríku hagsmunaöfl í landinu að henni finnst í góðu lagi að afbaka hluti og jafnvel ljúga.
Sjálfstæðisflokkurinn getur ekki lengur hrópað: Stétt með stétt! Ropaði hann því slagorði upp úr sér yrði hlegið að honum. Framsóknarflokkurinn hefur nákvæmlega ekkert fram að færa annað en afturhaldssemi og ótta við nútímann. Miðflokkurinn heillar Trumpista landsins en enginn vill vinna með honum – meira að segja Sjálfstæðisflokkurinn hikar við það.
Á síðasta ári sló stjórnarandstaðan Íslandsmet í bulli. Nú er hún að endurtaka leikinn með baráttu sinni fyrir nei-inu og sýnir sínar verstu hliðar. Ekki er það geðsleg sjón.
