Þjóðin hefur talað og farið að ráði auðrónanna. Ísland glataði tækifærinu til að ráða eigin framtíð. Við höfðum nefnilega tækifæri til að ráða eigin framtíð en köstuðum því frá okkur. Það var þjóðarviljinn sem birtist.
Andstæðingar þess að þjóðin fái að sjá aðildarsamning að ESB að loknum viðræðum beita miklum hræðsluáróðri og blekkingum í málflutningi sínum.
Gunnar Smári segir á Facebook:
EES-samningurinn var pólitískt afrek á sínum tíma en hann varir ekki að eilífu. Sú stoð mun að lokum bresta, enda millilending á lengri leið.
Ef nei verður niðurstaðan í þjóðaratkvæðagreiðslunni á laugardaginn mun íslenskur almenningur hafa samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu að þeir hinir sömu og hafa haft hér tögl og hagldir í áratugi og aldir skuli áfram ráða hér öllu. Það yrði vond niðurstaða.
Ólafur Ragnar Grímsson, fv. forseti, hefur orðið einn áhrifamesti talsmaður nei-sinna fyrir kosningarnar 29. ágúst. Hans ábyrgð er mikil og ríkar kröfur eru gerðar til hans um að fara með rétt mál og vísa í traustar heimildir.
Það að Donald Trump skyldi í þrí- eða fjórgang nefna Ísland í stað Grænlands á öryggisráðstefnunni í München sýnir að einhvers staðar í bandaríska kerfinu er fjallað um Ísland á svipuðum nótum og Grænland. Þetta er ekki tilviljun. Dönum tókst að verjast ásælni Bandaríkjanna á Grænlandi vegna þess að allt Evrópusambandið stillti sér upp þeim til varnar.
Spennan eykst fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna um framhald aðildarviðræðna við ESB á laugardaginn. Samkvæmt skoðanakönnunum er mjótt á mununum milli já og nei en já-ið er þó með forystu. Allt getur því oltið á kosningaþátttöku og báðar fylkingar leggja nú mikla áherslu á að hvetja fólk til að nýta kosningaréttinn.
Það getur enginn fullyrt að um ekkert sé að semja við ESB og enginn getur heldur fullyrt að við Íslendingar fáum allar kröfur okkar samþykktar. Það þarf að semja og þess vegna þurfum við að setjast að samningaborðinu og klára aðildarsamning við ESB.
