Hiti færist nú í baráttuna um framhald aðildarviðræðna við ESB sem kosið verður um laugardaginn 29. ágúst. Auglýsingar birtast nú hér og hvar frá báðum fylkingum en ekki leynir sér að nei-hreyfingin er betur fjármögnuð en já-ið og virðist hafa keypt pláss á miklum fjölda flettiskilta víðs vegar um höfuðborgarsvæðið.
Meðal þess sem haldið er fram í þeim auglýsingum er að það muni kosta Ísland 50 milljarða á ári að vera aðildarríki í ESB. Engar forsendur eru gefnar heldur bara slegið fram þessari tölu. Blaðamaður Morgunblaðsins bætti um betur í gær og staðhæfði að kostnaðurinn væri 90 milljarðar á ári.
Forsætisráðherra hefur hafnað þessum tölum sem fráleitum og nefnt kostnað upp á 7-8 milljarða. Utanríkisráðuneytið hefur birt tölur upp á 8-13 milljarða. Óumdeilt er að við borgum nú um átta milljarða á ári fyrir veruna í EES. Enginn kvartar undan því vegna þess að öllum er ljóst að ávinningur Íslands af þátttökunni í EES er margfaldur á við það sem við leggjum fram.
Orðið á götunni er að nei-sinnar stundi ljótan blekkingarleik með því að slá fram órökstuddum fjárhæðum sem kostnaði við aðild að Evrópusambandinu. Fáum getur dulist að utanríkisráðuneytið er betur í stakk búið til að meta möguleg útgjöld vegna aðildar en áróðurssamtök sem hafa í sumar sýnt að staðreyndir og sannleikurinn eru þeim ekki sérlega kær þegar kemur að áróðursstríðinu.
Orðið á götunni er að kostnaðurinn við að halda úti íslensku krónunni sé að lágmarki 300 milljarðar á ári og því er ljóst að jafnvel þótt haldlausar tölur nei-sinna um kostnað upp á 50 eða 90 milljarða stæðust væri ávinningurinn margfaldur bara þegar horft er til þess að skipta út krónunni fyrir evru.
Mjótt er á mununum milli já- og nei-fylkinganna. Kannanir hafa sýnt já-ið með nauman meirihluta og orðið á götunni er að fylkingarnar hafi aðgang að könnunum sem hvergi birtast opinberlega. Í könnun sem gerð var í fyrstu viku ágústmánaðar mun já-ið hafa verið með 51% þeirra sem afstöðu tóku og ne-ið með 49%. Svo kom Silfrið í síðustu viku þar sem Sigmundur Davíð Gunnlaugsson kjaftaði yfir alla og var með dylgjur og dónaskap sem gengu fram af flestum.
Orðið á götunni er að framkoma Sigmundar Davíðs hafi haft áhrif á kjósendur því að í könnun sem gerð var vikuna sem Silfrið var á mánudeginum mun já-ið hafa mælst með nærri 53% en nei-ið með um 47%.
Í þessari viku kom Guðni Th: Jóhannesson, fyrrverandi forseti Íslands, í Silfrið og ræddi það m.a. að þótt gott sé að eiga krónu þá er vont að skulda hana. Engum duldist að Guðni aðhyllist já-ið í komandi þjóðaratkvæðagreiðslu, enda er það gersamlega fráleit afstaða að vilja ekki fá staðreyndirnar upp á borðið, hafna því að láta reyna á það hverju við náum fram í samningum.
Orðið á götunni er að Guðni Th. höfði til mun fleiri kjósenda en forveri hans í starfi, sem sér grýlur í hverju horni nema mögulega í Moskvu og Peking. Vert er að hafa í huga að fáir börðust af meiri elju gegn aðild Íslands að EES en einmitt Ólafur Ragnar Grímsson, sem taldi lakkrísverksmiðju í Kína vera verðmætari fyrir Ísland en þátttöku í innri markaði Evrópusambandsins.
