Fyrir Evrópusinnaða Íslendinga sem vilja aukna samkeppni á kostnað samráðs, og vexti og verðlag að skapi alþýðu og atvinnulífs, eru úrslit þjóðaratkvæðagreiðslunnar um síðustu helgi nokkur uppörvun. Meirihluti fyrir aðildarviðræðum er augljóslega handan við hornið. Og nú er líka ljóst hvað lítið vantar upp á til að hefja aðildarviðræður á nýjan leik.

Það sló í brýnu milli Brynjars Níelssonar, borgarfulltrúa Sjálfstæðisflokksins, og Gauta B. Eggertssonar, hagfræðiprófessors við Brown háskóla, eftir að Brynjar hæddist að áformum Gauta um að gera upp kosningabaráttuna fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna liðna helgi en Gauti hafði talað mikið fyrir aðildarviðræðum Íslands við Evrópusambandið.

Nú er þjóðaratkvæðagreiðslan afstaðin og naumur meirihluti tók þá ákvörðun að vilja alls ekki kynna sér hvað aðild að Evrópusambandinu myndi þýða fyrir Ísland.

Beint lýðræði er lítt brúkað á Íslandi. Því var þjóðaratkvæðagreiðslan um framhald viðræðna um aðild að ESB söguleg. Stærsta hagsmunamál samtímans sett í dóm kjósenda. Hann er skýr. Viðræðum um aðild verður ekki fram haldið. Því miður en niðurstaðan er skýr. Dómur fólksins er fallinn. 

Í dag fer fram þjóðaratkvæðagreiðsla um aðildarviðræður Íslands að Evrópusambandinu. Þetta er níunda þjóðaratkvæðagreiðslan sem fer fram á Íslandi, í tveimur þeirra var spurt um fleira en eitt mál í einu. Í tilefni atkvæðagreiðslunnar í dag er tilvalið að fara yfir fyrri þjóðaratkvæðagreiðslur.

Heimurinn er í óvissu. Stríð, viðskiptadeilur, náttúruvá og efnahagsleg óvissa minna okkur á að lítil þjóð þarf að hugsa langt fram í tímann.

Á morgun tökum við ákvörðun sem getur haft áhrif á Ísland næstu áratugina. Mikilvægt að hugsa til barna okkar og barnabarna.

Í nýjum þjóðarpúlsi Gallups, sem RÚV birti í kvöld, segist naumur meirihluti þeirra sem svara ætla að segja nei við framhaldi aðildarviðræðna, sem er viðsnúningur frá síðustu könnun, en fram til þessa hefur verið lítill meirihluti með Já-inu.

Fasteignaverð og leiga hefur hækkað miklu meira hér á landi en annars staðar í Evrópu. Baráttan fyrir Nei-inu er borin uppi af lygaáróðri, líkt og gerðist í Brexit. Það voru fimm breskir auðmenn sem stóðu að mestu undir Brexit hreyfingunn, það fengu Bretar að vita eftir á. Við Íslendingar munum aldrei komast að því hverjir kosta Nei-baráttuna.

„Aðalatriðið er þetta: Þjóðin veit sínu viti.

Á dönsku landamærunum til Svíþjóðar árið 1952 þurfti Halldór Laxness að ganga um hlið merkt: Utannorðurlandamenn.

Ástæðan: Ísland sagði nei þegar Norræna vegabréfasambandið var stofnað. Vildi sem sagt ekki vera með í slíku samstarfi í byrjun. Íslenskt já kom þremur árum síðar. Um þetta atvik skrifaði skáldið: