Hafa Sjálfstæðismenn misst bæði sjálfstraust og sómakennd?
Af hverju töldu þeir sig græða á að halda fundi með og auglýsa sem aðalræðumann Carl Baudenbacher, svissneskan lögfræðing, sem landsmenn þekkja hvorki haus né sporð á?
Hann er eðlilega mótaður af svissneskum þankagangi um ESB, sem umlykur Svisslendinga frá hatti oní skó en að ganga í sambandið er „pólitískur ómöguleiki“.
Áttu Sjálfstæðismenn sjálfir enga ræðumenn, sem þeir treystu til að tala?
Götustrákar í hátíðasal
Í ofanálag voru þeir nappaðir eins og götustrákar þegar þeir reyndu að svindla sér inn í hátíðasal Háskóla Íslands með því að líma yfir nafn og númer eins og landhelgisbrjótar.
Hvorugt er sæmandi flokki þeirra Ólafs Thors, Bjarna Benediktssonar eldri og Geirs Hallgrímssonar.
Eru þeir enn í áfalli eftir að hafa misst stærsta fundarherbergið í Alþingishúsinu?
En stóra spurningin í öllu þessu rugli flokksins er auðvitað þessi:
Hvers vegna er hann á móti aðild að Evrópusambandinu með svo miklum ofstopa að hann vill ekki einu sinni leyfa þjóðinni að kanna hvað aðild að sambandinu hefði uppá að bjóða?
Þetta er flokkurinn, sem á góðum stundum hefur eignað sér EES samninginn og þá nútímavæðingu íslensks efnahagslífs, sem fylgdi í kjölfar hans.
Besti formaðurinn
Einu sinni og kannski enn þann dag í dag léku menn sér að því á pöbbunum í Bretlandi að spyrja fólkið við borðið:
Hver er besti formaðurinn sem flokkurinn þinn fékk aldrei?
Stuðningsmenn Verkamannaflokksins sögðu gjarnan Denis Healey og íhaldsmenn svöruðu Michael Heseltine.
Báðir höfðu mikla reynslu, nutu trausts og voru góðir ræðumenn.
Ef ég reyni að setja mig í spor frjálslyndra sjálfstæðismanna sem væru spurðir þessarar spurningar væri svarið: Þórdís Kolbrún Reykfjörð Gylfadóttir.
En hún vissi greinilega í hvað stefndi og forðaði sér.
Höfundur er lífeðlisfræðingur og fyrrverandi alþingismaður
