Stofnfundur Áfram Ísland, nýrra samtaka þeirra sem vilja ekki að þjóðin fái að sjá hverju hægt er að ná fram í samningaviðræðum við ESB, var haldinn í Sjálfstæðissalnum við Austurvöll í gær. Forsvarsmenn hinna nýju samtaka sögðu fullt hafa verið út úr dyrum og að 800 manns hefðu verið á fundinum. Orðið á götunni er að sú tala sé athyglisverð í ljósi þess að húsakynnin taka mest 300 manns og ljósmyndir frá viðburðinum sýna að hópurinn var frekar gisinn og loftaði vel milli manna. Einhver hafði á orði að fjölmennari fermingarveislur hefðu verið haldnar.
Orðið á götunni er að einna athyglisverðast við þennan fund er hve heillaðir innvígðir og innmúraðir Sjálfstæðismenn eru af Ólafi Ragnari Grímssyni, fyrrverandi forseta, og boðskap hans. Þeir hafa keppst við að bera lof á manninn og telja ræðuna sem hann flutti á fundinum í gær tímamótaræðu í íslenskri samfélagsumræðu, hvorki meira né minna. Þar sameinast í aðdáun á gamla Framsóknarmanninum og Kommanum Hannes Hólmsteinn Gissurarson, Halldór Benjamín Eiríksson og Hallur Hallsson.
Orðið á götunni er að bersýnilega séu hörðustu íhaldsmennirnir í Sjálfstæðisflokknum búnir að finna sér nýjan andlegan leiðtoga. Davíð Oddsson sé því sem næst gleymdur og Ólafur Ragnar stiginn fram sem nýja átrúnaðargoðið.
Orðið á götunni er að býsna fróðlegt sé að fara yfir feril Ólafs Ragnars Grímssonar sem hefur verið í fleiri stjórnmálaflokkum en sjálfur Google treystir sér til að henda reiður á. Seint á sjöunda áratugnum, þegar Ísland undirbjó aðild að EFTA, var Ólafur Ragnar virkur í Framsóknarflokknum sem barðist með kjafti og klóm gegn aðildinni og spáði hér landauðn gengi hún eftir. Annað kom á daginn.
Allan sinn pólitíska feril, áður en hann var kjörinn forseti, barðist Ólafur Ragnar hatrammlega gegn aðild Íslands að NATO, sagði bandalagið ekki þjóna varnarhagsmunum Íslendinga heldur, þvert á móti, draga úr öryggi Íslendinga. Aðildin væri hreint stórhættuleg. Ekki var hann spámannlega vaxinn þar.
Sem kunnugt er var Ólafur Ragnar Grímsson alfarið á móti því að leyfa bjórinn og greiddi atkvæði gegn því á Alþingi. Hann sat ekki á þingi þegar samþykkt var að hefja sjónvarpsútsendingar í lit en orðið á götunni er að eflaust hefði hann ekki brugðist neikvæðum málstað í því máli fremur en öðrum.
Í dag eru allir sammála um að EES-samningurinn sé mikilvægasti og dýrmætasti samningur sem lýðveldið Ísland hefur gert, líka þeir sem börðust gegn því að Ísland yrði aðili að EES. Í hópi þeirra sem hvað harðast börðust gegn aðild Íslands að EES var einmitt Ólafur Ragnar Grímsson, sem sá ekkert jákvætt við EES árið 1992. Nefndi meira að segja sérstaklega að betra væri að verða fullgildur að EB (ESB í dag) en að vera áhrifalaus í EES. Orðið á götunni er að væntanlega vilji Ólafur Ragnar þá stíga skrefið til fulls nú og segja upp EES-samningnum af hálfu Íslands.
Ólafur Ragnar hafði miklu meiri trú á því fyrir rúmum 30 árum að lakkrísverksmiðja, sem íslenskir athafnamenn höfðu hug á að koma á fót í Kína, myndi gefa miklu meira af sér fyrir íslenskt þjóðarbú en aðild að EES. Árni heitinn Johnsen hafði eitthvert frumkvæði að lakkrísævintýrinu í austri og Ólafur sagði eftirfarandi í þingræðu:
„Það getur nefnilega vel verið að þessi lakkrísverksmiðja í Kína eigi eftir að gefa Íslendingum miklu meiri hagnað en EES-ævintýri hæstv. utanrrh. Og þegar uppi verður staðið snemma á 21. öldinni muni menn frekar hengja upp myndir af hv. þm. Árna Johnsen en hæstv. utanrrh. Jóni Baldvin Hannibalssyni því að hv. þm. Árni Johnsen hafi haft meira nef fyrir því hvar gróðavonina var að finna en hæstv. utanrrh. Það eru um það bil 1.000 millj. íbúar í Kína. Þeir geta borðað mikið af lakkrís. Íslendingar sem fengju sterka stöðu á þeim markaði geta skilað tekjum og arði til þjóðarbúsins í nánast himinháum stærðum.“
Nú, meira en 30 árum síðar, eru draumar um lakkrísverksmiðju í Kína og lakkrís fyrir bí.
Orðið á götunni er að ræða Ólafs Ragnars sem „starstruck“ Sjálfstæðismenn telja tímamótaræðu í íslenskri samfélagsumræðu sé sama ræðan og hann flutti ótal mörgum sinnum í umræðum um EES-aðild fyrir meira en 30 árum nema hvað þá var EES verra en ESB en nú fullyrðir forsetinn fyrrverandi að ESB sé verra en EES.
Ólafur Ragnar hreykti sér af því í sjónvarpsviðtali í gær að enginn hefði búið til fleiri þjóðaratkvæðagreiðslur en hann. Orðið á götunni er að Icesave-þjóðaratkvæðagreiðslurnar sem Ólafur efndi til hafi verið fullkomlega tilgangslausar og raunar skaðað Ísland gífurlega. Fyrir lá að eignir Landsbankans dugðu vel fyrir Icesave-skuldbindingum en það að Ísland neitaði að ábyrgjast þessar skuldbindingar olli gríðarlegum álitshnekki fyrir Ísland og trúverðugleika íslenskra stjórnvalda. Tjónið af því hafi numið tugum milljarða en íslenska ríkið hefði ávallt fengið alla Icesave-skuldbindinguna endurgreidda frá slitabúi Landsbankans, með vöxtum.
Orðið á götunni er að furðu veki að þeir harðlínu-Sjálfstæðismenn sem klufu Heimssýn með stofnun Áfram Ísland skuli hafa fengið gamlan sósíalista, sem jafnan hefur barist gegn öllu sem Sjálfstæðisflokkurinn lengi vel stóð fyrir, til að flytja hátíðarræðu á stofnfundinum í gær. Hví fengu þeir ekki Bjarna Benediktsson, Friðrik Sophusson, Þórdísi Kolbrúnu Reykfjörð Gylfadóttur eða Áslaugu Örnu Sigurbjörnsdóttur til að blása fundarmönnum byr í brjóst? Af hverju fá gamlan sósíalista sem hefur alltaf sagt nei við öllu og alltaf haft rangt fyrir sér? Af hverju fá mann sem er hallur undir Kína og Rússland, mann sem birti rússneskar svívirðingar um Úkraínumenn eftir að Rússar hófu innrásarstríð sitt fyrir rúmum fjórum árum? Stóð enginn betri til boða?
