Fastir pennar

Það eru margir skemmtilegir vinklar á því að eiga börn og sjá þau þroskast. Einn slíkur er að sjá þessa einstaklinga móta sér smekk á menningu og listum. Tónlistar-, kvikmynda- og bókmenntasmekkur gefur vísbendingar um persónuna sem er þarna undir og hvert hún er að fara.

Hafi eitthvað verið ljóst fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna var það sú staðreynd að með öllu var útilokað að kjósa burt þær nýju aðstæður og ógnir, sem Ísland stendur andspænis í alþjóðlegu umhverfi viðskipta- og öryggismála rétt eins og aðrar þjóðir. Þær eru þarna enn þá.

Niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar liggur fyrir. Íslenska þjóðin sagði nei við því að taka upp að nýju aðildarviðræður við Evrópusambandið. Það ber að virða. Ríkisstjórnin mun því ekki aðhafast frekar í þessum málum á kjörtímabilinu.

Þjóðin hefur talað og farið að ráði auðrónanna. Ísland glataði tækifærinu til að ráða eigin framtíð. Við höfðum nefnilega tækifæri til að ráða eigin framtíð en köstuðum því frá okkur. Það var þjóðarviljinn sem birtist.

Í Ljósvetninga sögu segir af því að Guðmundur ríki hafi oft riðið með þrjá tugi manna og setið víða sjö nætur og haft jafnmarga hesta. Stóð eyfirskum bændum af þessu „hallæri mikið“ eins og það er orðað í sögunni. Úr varð að menn fundu leið til að venja goða sinn af slíkum búsifjum.

Á hverju ári fyllast fjölmiðlar miklum áhuga á því hvaða landsmenn hafi það verulega gott og miða þá við fjárhagslega velsæld. Birtir eru alls kyns listar, eins og svokallaður hátekjulisti þar sem finna má nöfn tekjuhæstu Íslendinganna.

Í endurminningu þess sem þetta skrifar – og hann er kominn nokkuð á sjötugsaldurinn – hljómar sama ramakveinið á æskuheimilinu á Syðri-Brekkunni á Akureyri, en verðbólgubálið fari ljósum logum um bæinn, og stöðugar verðhækkanir skilji heimilisbókhaldið eftir í kaldakoli þegar líða fer að lokum hvers…

Gerpla Halldórs Laxness fjallar um þá fóstbræður Þorgeir Hávarsson og Þormóð Kolbrúnarskáld. Í seinni hluta bókarinnar eltist Þormóður við Ólaf konung digra Haraldsson til að flytja honum kvæði. Þegar þeir loks hittast á Stiklastöðum er Þormóður búinn að gleyma kvæðinu.

Það eru nokkrar vikur síðan ég byrjaði að lyfta aftur. Ég tek svona tímabil á nokkurra ára fresti en núna hef ég látið hótanir lýðheilsufræðinga um beinþynningu kvenna og ótímabæran dauða hræða mig til að lyfta lóðum nokkrum sinnum í viku og mér líður æðislega. Það má segja að ég sé orðin háð þessu.

Á dönsku landamærunum til Svíþjóðar árið 1952 þurfti Halldór Laxness að ganga um hlið merkt: Utannorðurlandamenn. Ástæðan: Ísland sagði nei þegar Norræna vegabréfasambandið var stofnað. Vildi sem sagt ekki vera með í slíku samstarfi í byrjun. Íslenskt já kom þremur árum síðar.

Óumdeilt er að heimsmyndin er breytt hvort heldur við lítum á alþjóðleg viðskipti eða varnir gegn nútíma ógnum. Já 29. ágúst opnar möguleika á að Ísland geti með fullnægjandi hætti tryggt stöðu sína á báðum sviðum.

Evrópusambandið er eitt merkasta stjórnmála- og þjóðréttarlega samstarfsverkefni samtímans. Um er að ræða samstarf fullvalda ríkja sem hafa ákveðið að deila valdi á tilteknum sviðum til að ná sameiginlegum markmiðum.

Þjóðaratkvæðagreiðslan á laugardaginn snýst fyrst og fremst um að grípa einstakt tækifæri. Ef Jáið sigrar gætu skapast ný tækifæri fyrir okkur öll og framtíðarkynslóðir Íslands Skoðum þetta nánar.

„Jón Sigurðsson nefndi aldrei sjálfstæði“ stóð í fyrirsögn á viðtali við sagnfræðiprófessor á eftirlaunum á Vísi á dögunum — meira að segja innan tilvísanamerkja.

Það hefur tekið verulega á að fylgjast með afbökunum og útúrsnúningum nei-sinna í ofsafenginni kosningabaráttu þeirra. Pistlahöfundur hugsaði um tíma með sér að það væri langt síðan hún hefði horft upp á annað eins. Maður getur verið svo fljótur að gleyma.

Ætli það hafi ekki verið sá glöggi og góði rithöfundur Guðmundur Andri Thorsson sem nefndi það svo á dögunum að síðasti laugardagur í ágúst, þegar landsmenn ganga til þjóðaratkvæðagreiðslu um hvort hefja eigi að nýju aðildarviðræður við ESB, verði stærsti vaxtaákvörðunardagur Íslendinga.