Á hverju ári fyllast fjölmiðlar miklum áhuga á því hvaða landsmenn hafi það verulega gott og miða þá við fjárhagslega velsæld. Birtir eru alls kyns listar, eins og svokallaður hátekjulisti þar sem finna má nöfn tekjuhæstu Íslendinganna. Svo er fjöldi annarra lista sem þykja ekki eins spennandi því þar er nokkuð um einstaklinga sem eru ekkert óskaplega ríkir og svo aðrir sem eiga ansi lítið. Sérstök blöð koma út sem eru aðallega helguð einstaklingunum sem eiga dágóðan slatta af peningum og netmiðlar birta myndir af þeim með alls kyns fyrirsögnum sem tengjast gróða þeirra.
Engin undantekning var á þessu þetta árið. Alls kyns æsilegur fréttaflutningur vegna þjóðaratkvæðagreiðslunnar 29. ágúst gerði að verkum að umfjöllunin um tekjur fólks var ekki jafn áberandi og oftast áður. Fréttirnar um ríkidæmi voru samt þarna og sjá mátti fyrirsagnir sem kalla á lestur, enda samdar af blaðamönnum sem kunna til verka. Hér eru dæmi: Fimmtán tekjukóngar Garðabæjar afhjúpaðir - Fjórtán í Mosfellsbæ sem synda í seðlum - Þrettán á Seltjarnarnesi sem eru loðin um lófanna.
Fréttir um ríkidæmi einstaklinga er lesnar af áfergju. Pistlahöfundur vann um tíma á blöðum sem sinntu þessum listum af mikilli samviskusemi, enda var vitað að almenningur hafði áhuga á þeim. Á hverju ári hringdu þekktir einstaklingar á ritstjórnina og spurðu með bænarrómi hvort mögulegt væri að hlífa þeim við birtingu á tekjum sínum, þeir vildu bara fá að vera í friði. Eftir birtingu hringdu einstaklingar, sumir öskureiðir, aðrir miður sín, og sögðu: Þetta er ekki rétt tala!
Í fréttaflutningi af ríkidæmi einstaklinga er stundum að finna undirtón sem er í ætt við vandlætingu. Það er eins og verið sé að senda þau skilaboð að enginn eigi rétt á því að eiga jafn mikla peninga og viðkomandi á. Útskýrt er fyrir lesendum af hverju þessi eða hinn sé svona óskaplega ríkur. Manni er til dæmis sagt að einhverjir hafi auðgast af því að þeir fengu í gamla daga vænan arf sem þeir hafa ávaxtað svo vel að afkomendur þeirra munu njóta góðs af því. Aðrir eru kannski í starfsemi þar sem lítil samkeppni er og hafa grætt því og það munu afkomendur þeirra líka gera. Svo eru alls kyns aðrar skýringar á því að menn séu ríkir.
Þetta árið voru fimmtán tekjukóngar í Garðabæ afhjúpaðir. Pistlahöfundur veit ekki til þess að þeir hafi gert neitt annað af sér en að eiga slatta af peningum. Kemur okkur það eitthvað við? En tekjukóngarnir í Garðabæ og þeir sem synda í seðlum í Mosfellsbæ, ásamt öðrum ríkum einstaklingum, flokka sjálfsagt þessar opinberu birtingar sem smávægis óþægindi. Ef þeir eru nokkurn veginn jafn ríkir á hverju ári þá eru nöfn þeirra á listunum í fjölmörg ár, jafnvel áratugi. Þeir vita að þeir fá engu um það breytt og hljóta að hafa vanist því.
Kannski er sú sem þetta skrifar ekki nógu vinstri sinnuð, en hún sér ekkert athugavert við að ávaxa fé sitt vel og ekki er það glæpur að fá ríkulegan arf. Enginn ætti hins vegar að sitja blýfastur á auði sínum, eins og hinn níski Jóakim Aðalönd sem naut þess að synda í gullpeningunum sínum. Þegar maður var krakki var margt sem maður skildi alls ekki en maður skildi alveg fyrir víst að það að baða sig í eigin auði eins og Jóakim gerði væri ekki til fyrirmyndar.
Einstaklingar verða ekki merkilegir af því einu að eiga nóga peninga, en þeir verða heldur ekki sjálfkrafa tortryggilegir vegna þess. Pistlahöfundur vill ekki móralisera of mikið en henni finnst mikilvægt að þeir sem eiga miklu meira af peningum en þeir hafa not fyrir nýti hluta þeirra í þágu annarra og geri þannig samfélagið betra. Allavega er það mun göfugra en að baða sig í þeim eða henda þeim í baráttu sem byggir á ómerkilegheitum og lygum, eins og fokdýr kosningabarátta nei-hreyfingarinnar var í svo ríkum mæli. Þeir auðmenn sem fjármögnuðu hana sýndu þar ekki sínar bestu hliðar.
