Aðsendar greinar

Það er mikið rætt og ritað um ESB þessa dagana. Umræðan er oft og tíðum ansi skrautleg, eða frjálsleg öllu heldur, og já- og nei-sinnar rugla í okkur endalaust.

Til að tryggja öryggi og fullveldi Íslands höfum við átt í ýmis konar alþjóðlegu samstarfi frá lýðveldisstofnun: Nató, EFTA, SÞ, EES. Þar deila þjóðir fullveldi og valdi til þess að styrkja stöðu sína í hörðum heimi.

Getur verið skynsamlegt að segja NEI þegar við vitum að við búum ekki við fullt efnahagslegt frelsi?Við Íslendingar tölum mikið um frelsi og fullveldi þegar Evrópusambandið ber á góma. En við spyrjum sjaldan: Hversu frjáls erum við í raun í dag? Ísland er smáríki með um 400 þúsund íbúa.

Það hefur vakið athygli mína hversu mikið af auglýsingum þrýstihópurinn Áfram Ísland hefur birt á síðustu vikum. Fyrir hverja auglýsingu frá Já til að sjá virðist maður sjá tíu frá Áfram Íslandi. Þetta er ekki bara tilfinning.

Framsóknarflokkurinn virðist eindregið á móti því að segja já í þjóðaratkvæðagreiðslunni 29. ágúst. Í hugum margra – sérstaklega yngri kjósenda – er þetta hin náttúrulega afstaða Framsóknar, annað væri eiginlega óhugsandi. Þetta er þó mikill misskilningur og söguleg gleymska.

Hvað kostar óstöðugleikinn – og hversu margir milljarðar tapast? Nýlega ræddi ég við forstjóra íslensks fyrirtækis sem var að gera tilboð í þriggja ára verk við nýjan Landspítala. Tilboðið átti að vera í evrum.

Í síðustu viku, á meðan íslensk umræða snerist um annað, raðaði heimurinn sér upp á nýtt. Þann 7. ágúst undirrituðu Tyrkland, Sádi-Arabía og Pakistan varnarsáttmála í Mekka, byggðan á sömu grunnreglu og NATO: árás á einn telst árás á alla.

þokast nær!“ söng þjóðskáldið í eyru okkar sem ung unnum í „vinnslunni“ og horfðumst í augu við þann gula í flökuninni. En undanfarin ár hefur færibandið snúið í hina áttina og textinn ætti betur við líðandi stund sem: „Þúsund þorskar á færibandinu þokast fjær!“.

Hvern skyldi hafa órað fyrir því að Ólafur Ragnar Grímsson yrði einn daginn helsti talsmaður Sjálfstæðisflokksins? Fyrsti fundur Áfram Íslands byrjaði á innslagi hans með rómantísku spjalli um föðurlandið, vegleysur og einangrun.

Við getum rökrætt fram í hið óendanlega um hverju mögulegur samningur um aðild að Evrópusambandinu muni að lokum skila. Til að leiða það til lykta verður að ljúka viðræðum og greiða atkvæði á ný um endanlegan samning. Spurningin um aðild er enda ekki efnahagsleg þegar upp er staðið heldur pólitísk.

Það er auðvelt að tengja fátækt barna við skort á mat, fatnaði eða húsnæði. En veruleikinn er oft annar. Fátækt birtist líka í litlum hversdagslegum aðstæðum þar sem sum börn geta ekki tekið þátt á sama hátt og önnur.

Ég ætla að segja það hreint út, því lesendur mínir eiga heiðarleika skilið: ég hef verið já-maður í þessu máli áratugum saman. Þessi grein er ekki hlutlaus. En hún er heiðarleg, og hún byggir á vinnu: ég fór kerfisbundið yfir umræðuna eins og hún stendur, rök beggja fylkinga, og taldi.

SJÁUM SAMAN FRAMTÍÐ ÍSLANDS Ísland – landið okkar. Hafið, orkan, vatnið og moldin. Tungumálið, menningin, hugvitið og fólkið. Þetta eru ræturnar okkar. STERKAR RÆTUR ÓTTAST EKKI AÐ OPNA DYR. Við stöndum vel í dag. En dagurinn í dag er ekki heimurinn eftir þrjátíu ár.

Það var þjáningarfullt að horfa á Silfrið á mánudagskvöld. Skoðanaskipti og rökræður voru ekki í boði, heldur einkenndist þátturinn af stöðugum frammíköllum, ómerkilegum útúrsnúningum og rifrildi.

Þetta er haft eftir Dr. Indriða Bene­dikts­syni í fróðlegu viðtali sem birtist í Heimildinni 1. ágúst s.l. og tekið er af Auði Jónsdóttur og Eiríki Bergmann.

Ný skýrsla Bændasamtakanna bendir á raunverulega áhættu vegna mögulegrar ESB-aðildar. En hún segir líka sjálf að margar af stærstu spurningunum séu enn ósvaraðar. Það er auðvelt fyrir okkur sem eigum ekki fjósið, jörðina og heimilið undir sömu veðböndunum að tala léttilega um að „kíkja í pakkann“.