Á dönsku landamærunum til Svíþjóðar árið 1952 þurfti Halldór Laxness að ganga um hlið merkt: Utannorðurlandamenn.

Ástæðan: Ísland sagði nei þegar Norræna vegabréfasambandið var stofnað. Vildi sem sagt ekki vera með í slíku samstarfi í byrjun. Íslenskt já kom þremur árum síðar. Um þetta atvik skrifaði skáldið:

Það þýðir ekkert fyrir stjórnarandstöðuna að leggja til gerð fríverslunarsamnings við Bandaríkin í stað aðildar að Evrópusambandinu. Bandaríkin gera ekki fríverslunarsamninga lengur heldur leggja á ýmist himinháa tolla eða ofurtolla. Meira að segja Bretlandi hefur ekki tekist að gera fríverslunarsamning við Bandaríkin.

Orðið á götunni hér á DV greindi frá þeim orðrómi í gær að rætt væri um að Guðni Th. Jóhannesson, fyrrum forseti Íslands, yrði formaður samninganefndar við ESB verði niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar á laugardaginn JÁ.

Það að Donald Trump skyldi í þrí- eða fjórgang nefna Ísland í stað Grænlands á öryggisráðstefnunni í München sýnir að einhvers staðar í bandaríska kerfinu er fjallað um Ísland á svipuðum nótum og Grænland. Þetta er ekki tilviljun. Dönum tókst að verjast ásælni Bandaríkjanna á Grænlandi vegna þess að allt Evrópusambandið stillti sér upp þeim til varnar.

Stóru umskiptin í heiminum, sem kalla á að við Íslendingar endurskoðum stöðu okkar meðal þjóða, er að Bandaríkin hafa snúið við blaðinu, berjast ekki lengur fyrir viðskiptafrelsi heldur eru orðin tollmúraríki. Þá hafa ógnir breyst og Evrópa er í broddi fylkingar í vörnum gegn fjölþáttaógnum.

Bændasamtökin hafa brugðist bændum með því að leggja bara aðra hliðina á borðið og gera ekki grein fyrir því hvaða lausnir þau hafa fyrir íslenskan landbúnað og bændur án aðildar að Evrópusambandinu. Ljóst er að það verður að gera gagngerar breytingar á íslenskum landbúnaði hvort sem við förum í ESB eða ekki.