Sólveig Anna Jónsdóttir, formaður Eflingar, lætur gagnrýnendur sína heyra það í harðorðri færslu á Facebook og segir mikla þversögn og „skíta-kvenfyrirlitningu“ felast í viðbrögðum við afstöðu hennar gegn aðild Íslands að Evrópusambandinu.
Sólveig Anna hefur ekki farið leynt með það að hún telji hagsmunum Íslands betur borgið utan Evrópusambandsins.
„Ég verð vör við það á Facebook að sumt fólk er í miklu uppnámi yfir því að ég skuli dirfast að berjast gegn aðild Íslands að Evrópusambandinu, fyrst og fremst vegna þess með hverjum ég er í samtökum vegna baráttunnar. Fólk sem ég hefði heilsað útá götu og spjallað við um daginn og veginn, er nú farið að tala um mig eins og nokkurskonar Jezebel, fláráða og spillta. Og þau sem að aldrei hafa sýnt baráttu Eflingar-kvenna nokkurn áhuga né stuðning eru í miklum perlufesta-kreistingum og ilmsalta-innöndunum vegna hegðunar minnar, sem þau fá vart afborið, svo skelfileg er hún,“ segir hún.
Í vitlausu liði
Sólveig Anna segir gagnrýnendur sína lítinn áhuga hafa sýnt á rökum hennar gegn ESB-aðild. Hún hafi meðal annars bent á mikilvægi þess að verja íslenska vinnumarkaðsmódelið og varað við því að innganga í ESB og upptaka evru gæti bitnað á verkafólki, aukið hættu á langtímaatvinnuleysi og þrýst niður launakjörum. Þá hafi hún bent á erfiða stöðu láglaunafólks á húsnæðismarkaði víða innan Evrópusambandsins.
Ekkert af þessu virðist þó skipta gagnrýnendur hennar máli, að hennar sögn. „Það eina sem registrerar er að ég er í vitlausu liði.“
Hún heldur áfram og segir staðreyndina vera þá að „perlufesta-kreisturunum“ hafi aldrei fundist hún í réttu liði.
„Það er nákvæmlega sama hvað ég verið að gera á síðustu árum – það hefur allt verið asnalegt eða ég hef gert það vitlaust. Barátta Eflingar-kvenna fyrir betri launum og vinnuskilyrðum, virðingu og viðurkenningu á því að þær eru ómissandi konur í allri verðmætaframleiðslu landsins hefur aldrei hlotið náð fyrir augum þessa hóps – þau hafa alltaf falið sig á bak við það hvað þeim finnst ég ömurleg gella.“
Allt saman einskis virði?
Sólveig Anna rifjar í framhaldinu upp ýmis baráttumál og árangur Eflingar undanfarin ár sem hún segir gagnrýnendur sína hafa gert lítið úr. Þar nefnir hún meðal annars krónutöluhækkanir lífskjarasamningsins, sérstakar launahækkanir fyrir ræstingafólk og starfsfólk á hjúkrunarheimilum og leiðréttingu á launum kvenna í svokölluðum sögulega vanmetnum kvennastörfum.
Hún nefnir einnig baráttu félagsins gegn kjarasamningsbrotum og launaþjófnaði, fyrir leigubremsu og aukinn sýnileika verkakvenna og innflytjenda í kjarabaráttunni. Allt þetta hafi að hennar sögn verið „einskis virði“ í augum þeirra sem nú gagnrýna hana.
„En sú afstaða mín að ætla að segja nei á laugardaginn; þá rís þetta fólk upp til að kalla mig svikara og portkonu og segjast aldrei aftur geta treyst neinu sem ég segi. Þegar staðreyndin er auðvitað sú að þau hafa aldrei gert það, hafa alltaf fundið sér afsakanir fyrir því að afskrifa það alltsaman,“ segir hún og bætir við að fólk sem kallar sig kvenréttindasinna og femínista sjái allt í einu ekkert að því að segja konu sem það er ósammála að hún hafi „skriðið uppí hjá hinum og þessum eða hún sé nuddandi sér utan í allskonar menn“.
„Skíta-kvenfyrirlitning“
Sólveig Anna segir mikla þversögn felast í því að fólk sem hafi áhyggjur af hótunum gegn konum skuli sjálft nota niðrandi orð um konur sem eru þeim ósammála í pólitík. Slík orðræða geri þátttöku kvenna í stjórnmálum og baráttu hvorki auðveldari né öruggari.
„Að reyna að þagga niður í konu með svona munnsöfnuði er skíta-kvenfyrirlitning,“ segir Sólveig Anna og telur slíkt orðfæri til þess fallið að niðurlægja konur og gera málflutning þeirra ómarktækan.
Hún segir það hafa komið sér á óvart að sjá fólk sem hún taldi ágæta kunningja ganga svo langt í orðræðu sinni vegna afstöðu hennar í pólitísku máli. Sólveig Anna segir að lokum að hún sé spennt fyrir deginum og bjartsýn. „Held að nei-ið taki þetta.“
