Jón Baldvin Hannibalsson, fyrrverandi utanríkisráðherra, segir það rangt að hann sé genginn til liðs við andstæðinga Evrópusambandsaðildar.
Jón Baldvin er einn þeirra sem sóttu fund Carls Baudenbacher, fyrrverandi forseta EFTA-dómstólsins, um Ísland og Evrópusambandið sem haldinn var í Sjálfstæðissalnum við Austurvöll í vikunni. Var Jón myndaður á fremsta bekk þar sem hann sat ásamt Guðna Ágústssyni og Guðlaugi Þór Þórðarsyni.
„Ég heyri utan að mér, að þar sem ég hafi verið staðinn að verki við að hlýða á erindi Dr Carls Baudanbacher á fundi í gamla Sjallanum, hljóti ég að vera genginn í björg andstæðinga Evrópusambandsaðildar. Þá er illa fyrir okkur komið, ef menn mega ekki hlusta á meinta andstæðinga, án þess að kalla yfir sig fordæmingu af einhverju tagi. Er sjálft lýðræðið ekki í kjarna sínum rökræða út frá ólíkum sjónarhornum?,” spyr Jón í aðsendri grein sem birtist á Vísi í gær.
Ljót saga að endurtaka sig
Jón Baldvin segist hafa þóst vita af fyrri kynnum hvað Baudenbacher hefði fram að færa í aðalatriðum.
„En ég vildi sýna manninum verðskuldaða virðingu sem fyrrverandi forseta EFTA-dómstólsins,“ segir Jón og rifjar upp niðurstöðu dómstólsins árið 2013 sem batt enda á martröðina sem kennd er við Icesave.
„Sá uppvakningur tröllreið allri þjóðfélagsumræðu á Íslandi á árunum eftir Hrun. Landráða- og svikabrigsl ætluðu engan endi að taka. Sú ljóta saga virðist ætla að endurtaka sig nú, rétt einu sinni enn,“ segir Jón sem setur Evrópusambandsumræðuna í samhengi við inngönguna í NATO 1949, varnarsamninginn við Bandaríkin 1951, inngönguna í EFTA 1970 og samningana með hinum EFTA ríkjunum um EES 1989-94.
„Öll hafa þessi svikabrigsl reynst þessum tilræðismönnum við mannorð andstæðinga sinna til skammar og þjóðinni til skaða.“
Veislustjóri útrásarvíkinga
Fundinum með Baudenbacher var stýrt af Ólafi Ragnary Grímssyni, fyrrverandi forseta Íslands, og hnýtir Jón Baldvin í hann í greininni. Segir Jón það útbreiddan misskilning að Ólafur Ragnar hafi bjargað Íslandi frá Icesave-skuldunum með því að vísa samningunum í þjóðaratkvæðagreiðslu.
Að hans mati réðu niðurstaða EFTA-dómstólsins og neyðarlögin úrslitum, einkum breytt forgangsröðun krafna sem tryggði að þrotabú Landsbankans greiddi skuldirnar en ekki íslenskir skattgreiðendur.
„Þótt synjun forsetans á undirskrift laga í tvígang hafi engu breytt um endurgreiðslu til erlendra sparifjáreigenda, dugði hún til að lappa uppá orðstír forsetans, sem hafði látið nokkuð á sjá í aðdraganda Hrunsins. Þá beitti hann embætti sínu glaðbeittur sem veislustjóri útrásarvíkinganna, skreytti þá fálkaorðum og flutti ræður þeim til lofs og dýrðar sem urðu frægar að endemum fyrir rasískan hroka sem í þeim birtist. Allt er þetta best gleymt og grafið.“
Svarið er já
Jón gerir loks rit þeirra Carls og Laureu Baudenbacher, Iceland before the EU-referendum, að umtalsefni og segir að þau beri þar lof á EES-samningana sem hafi reynst íslensku þjóðinni með eindæmum vel.
Þau segi að EES tryggi Íslandi fulla þátttöku í Innri markaðnum án þess að afsala sér pólitísku sjálfræði og velti því upp hvort ekki væri raunsænna að stefna að tvískiptu samrunaferli innan ESB.
„Þarna erum við farin að nálgast kjarnann í málflutningi þeirra. Framtíð Evrópu er mjög mikilli óvissu undirorpin nú um stundir. Höfundar bókarinnar segja að „EES is a stragetic European asset“. Mikið rétt. En það verður ekki eilíft. Ef Noregur tekur stefnu á fulla aðild að ESB í náinni framtíð, er úti um EES. Það er hafið yfir allan vafa að íslendingar einir geta ekki staðið undir EFTA stoðinni.“
Jón Baldvin segir að af þessum ástæðum sé kominn tími til að kanna rækilega hvort full aðild samræmist brýnustu þjóðarhagsmunum okkar í framtíðinni.
„Um það er spurningin 29. ágúst n.k. Og svarið við þeirri spurningu er JÁ.“
