Unglingsstúlka banaði föður sínum árið 2021. Hún var ákærð og kviðdómur í Michigan taldi hana seka. Það kom því nokkuð á óvart þegar dómarinn í málinu ákvað að gera stúlkunni að sæta aðeins eins árs fangelsi, en sú ákvörðun verður skiljanlegri þegar fólk heyrir hvernig aðstæður voru á heimili fjölskyldunnar.
Konrad Imirowicz var 64 ára gamall og hafði brennt nánast allar brýr að baki sér vegna drykkju. Aðstæður á heimilinu voru vægast sagt óásættanlegar vegna óþrifnaðar. Dóttir hans, Megan Joyce, lét sig þó hafa það enda höfðu önnur systkini hennar snúið baki við drykkfellda föðurnum. Það var því undir Megan komið að hugsa um Konrad sem oft varð ósjálfbjarga vegna ölvunar.
Einn örlagaríkan dag árið 2021 kom Megan að föður sínum áfengisdauðum á sófanum í stofunni. Hún reyndi árangurslaust að vekja hann til að fá hann til að skutla sér á hárgreiðslustofu eins og hann hafði lofað, en Megan ætlaði að fagna 18 ára afmæli sínu með vinum. Konrad rumskaði en ekkert gekk að fá hann á fætur. Megan varð reið og í pirringi greip hún það sem hendi var næst og kastaði í föður sinn. Hún ákvað að redda sér sjálf, tók greiðslukort föður síns og hélt á hárgreiðslustofuna.
Vítisódi
Þegar Megan ætlaði að greiða fyrir greiðsluna reyndist hún ekki vera með rétt PIN-númer. Hún fékk þá vinkonu sína til að fara heim til sín, kanna hver staðan væri á Konrad og reyna að fá rétt PIN-númer hjá honum. Vinkonan var vön ástandinu á heimilinu og vissi hvernig Konrad var.
Þegar vinkonan vitjaði Konrads reyndist hann þó ekki bara fullur. Hann var lífshættulega slasaður með efnabruna.
Hún bað vinkonu sína að fara að heimilinu, reyna að stjaka við Konrad og fá hann til að gefa upp PIN-númerið fyrir kortið.
Vinkonan kom að heimilinu. Hún gekk beint inn og sá strax að Konrad var ekki bara drukkinn. Hann var stórslasaður með efnabruna á stórum hluta líkamans. Vinkonan hringdi í neyðarlínuna og Konrad var færður á sjúkrahús þar sem hann lést af sárum sínum fimm mánuðum seinna.
Það kom á daginn að eitt af því sem Megan hafði kastað í föður sinn áður en hún fór í hárgreiðsluna var flaska með vítisóda í duftformi sem sullaðist yfir föður hennar.
Sagðist ekki vera skrímsli
Ákæruvaldið í málinu hélt því fram að Megan hefði fyrst hent vítisódanum og síðan skvett vatni yfir föður sinn sem olli stórhættulegu efnahvarfi og banvænum brunaáverkum. Þetta hefði Megan gert viljandi til að skaða föður sinn og refsa honum fyrir að geta ekki skutlað henni.
Megan mótmælti þessari lýsingu á atvikum. Hún elskaði föður sinn.
„Ákæruvaldið hefur reynt að mála mig upp sem eitthvað skrímsli, en það er ég ekki og hef aldrei verið,“ sagði Megan og lýsti Konrad sem sínum besta vini.
Kviðdómur taldi ljóst að Megan væri sek. Hún gat því átt yfir höfði sér allt að lífstíðarfangelsi. Dómarinn í málinu kom þó öllum á óvart. Dómarinn taldi sannað að Megan hefði kastað vítisódanum en ósannað að hún hefði kastað vatninu. Það væri allt eins líklegt að Konrad, sem var sótölvaður á þessum tíma, hefði misst þvag þar sem hann lá í sófanum.
Fékk ekki að vera barn
Dómari rakti að Megan hefði átt erfitt líf. Hún hefði verið beitt heimilisofbeldi og búið við óásættanlegar aðstæður. Hún hefði verið sett í þá stöðu að þurfa að hugsa um manninn sem átti að vera að ala hana upp.
„Æska þín einkenndist af ofbeldi,“ sagði dómarinn sem rakti að yngri systkini Megan hefðu fyrir löngu hætt að heimsækja Konrad út af óþrifnaði á heimilinu, óþrifnaði sem var svo mikill að eftir að Konrad hlaut brunasárin gátu viðbragðsaðilar ekki hugað að honum inni á heimilinu heldur urðu að færa hann fyrst út. Heimilið hefði verið óíbúarhæft. Rannsóknardeild lögreglunnar hafi séð mikið af skordýrum á heimilinu og plastpoka fulla af þvagi og mannaskít við sófann. Þetta hafi verið líf Megan sem með réttu hefði átt að vera að njóta þess að vera unglingur, að útskrifast úr skóla og eyða tíma með vinum áður en alvara lífsins tæki við. Hjá Megan hafði alvaran þó alltaf verið til staðar.
„Þú fékkst ekki þann munað að fá að vera barn, þú þurftir að vera fullorðni aðilinn á heimilinu“
Vissulega hefði Megan verið sakfelld fyrir alvarleg brot en dómari taldi að Megan hefði ekki getað áttað sig á afleiðingum þess að henda vítisódanum í föður sinn, meðal annars sökum ungs aldurs og aðstæðna á heimilinu. Dómari nefndi eins að það væru góðar líkur á að Megan gæti snúið við blaðinu og orðið góður og gegn samfélagsþegn, eða jafnvel sjávarlíffræðingur eins og hana dreymdi um. Megan væri ekki ógn við samfélagið og taldi dómari því rétt og eðlilegt að gera henni aðeins að sæta eins árs fangelsi, að frádregnum þeim tíma sem hún varði í gæsluvarðhaldi. Þegar refsingin var kveðin upp hafði Megan varið 500 dögum í gæsluvarðhaldi svo hún hafði þegar lokið afplánun.
Megan grét af gleði þegar dómarinn hafði lokið máli sínu. Hún hafði lýst því fyrir dómi að faðir hennar hefði frábær maður áður en hann veiktist var alkóhólmismanum.
„Ég óttast stundum að hann hafi haldið að ég elskaði hann ekki. Hann kenndi mér svo margt en eitt af því sem hann kenndi mér ekki var hvernig ég ætti að lifa lífinu án hans.“
