Orðið á götunni hér á DV greindi frá þeim orðrómi í gær að rætt væri um að Guðni Th. Jóhannesson, fyrrum forseti Íslands, yrði formaður samninganefndar við ESB verði niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar á laugardaginn JÁ.
Ef nei verður niðurstaðan í þjóðaratkvæðagreiðslunni á laugardaginn mun íslenskur almenningur hafa samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu að þeir hinir sömu og hafa haft hér tögl og hagldir í áratugi og aldir skuli áfram ráða hér öllu. Það yrði vond niðurstaða.
Það getur enginn fullyrt að um ekkert sé að semja við ESB og enginn getur heldur fullyrt að við Íslendingar fáum allar kröfur okkar samþykktar. Það þarf að semja og þess vegna þurfum við að setjast að samningaborðinu og klára aðildarsamning við ESB.
Ísland hefur ekkert vöðvaafl og við höfum hrakist undan veðrum og vindum norður í Ballarhafi í bæði eiginlegri og óeiginlegri merkingu. Við höfum alltaf þurft að vera í vari og njóta skjóls af einhverjum.
Evrópusambandið er tilbúið að leggja mikið á sig til að fá Ísland inn í ESB en hér tala menn gjarnan eins og sambandið hafi einhvern sérstakan áhuga á því að knésetja Ísland. EES samningurinn var alltaf hugsaður sem biðsalur inn í ESB og sambandið hefur engan áhuga á að viðhalda honum til langframa.
Það er einkennilegt að halda því fram að atkvæðagreiðslan 29. ágúst muni soga okkur inn í Evrópusambandið ef við segjum já. Þátt í þessu taka menn, sem eru sóttir sérstaklega, eins og Carl Baudenbacher, fyrrverandi dómari við EFTA dómstólinn. Þarna er verið að blekkja fólk vísvitandi.
Ræða Ólafs Ragnars Grímssonar, fyrrverandi forseta Íslands, á stofnfundi samtakanna Áfram Ísland hefur vakið mikla athygli. Af því tilefni hefur Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, fyrrverandi utanríkisráðherra og borgarstjóri, rifjað upp þegar hún og Ólafur Ragnar ræddu EES-samninginn árið 1992.
Ingibjörg Sólrún Gísladóttir skrifar í DV 19. maí sl. um meintan kjarna máls í Evrópusambandsumræðunni. Hann kemur fram í niðurlagi greinarinnar í þessum orðum:
