Fjölmiðlamaðurinn Björn Þorláksson segir að hann eigi sér fáar óskir heitari en að Íslendingar haldi áfram að búa í samfélagi sem byggir á trausti en líkt og fjallað var um á Vísi í gær var Birni ekki hleypt ofan í Vesturbæjarlaug þar sem hann gleymdi árskortinu sínu heima.
Áttar hann sig ekki á um hvað fréttin snerist í raun og veru, hvort það hafi verið forréttindablinda eða annað, í raun hafi hans innlegg snúist um traustið í samfélaginu en hann þurfti að sanna hver hann væri til að komast ofan í laugina, það dugði ekki að gefa upp kennitölu.
Starfsfólki sé gefið rými til að treysta og beita dómgreind
„Við gætum nefnilega í útlöndum búið við ýmis gæði sem ekki bjóðast hér. En traustið sem fylgir fámenninu, örygginu, menningunni og öllu því sem nálægðin veitir okkur, flokkast í mínum huga undir meiriháttar lífsgæði. Upp úr þessu trausti verða til falleg bönd og kærleikur. Eitthvað sem bindur okkur saman,“ segir Björn á heimspekilegu nótunum.
„Það er gott og eftirsóknarvert samfélag sem býr yfir fólki sem trúir að annað fólk hafi gott í hyggju og að það sé að marka það sem það segir. Fremur en að við trúum að fólk sé svikult og lygið og alltaf að reyna að svindla eitthvað út úr kerfinu. Mér finnst að traust gagnvart öllum sé frábær hugmynd. Áður en annað kemur á daginn. Og að því gefnu að opinberu starfsfólki og einkareknu starfsfólki út um allt sé gefið rými til að treysta og beita sjálfstæðri dómgreind. Sem er lykilpunktur.“
Verður hlegið að honum
Í raun hafi deilan um hvort hann hafi átt mátt fara ofan í, sem hann sjálfur kallar „stóra sundlaugarmálið“, um tækniatriði þar sem enginn aukakostnaður hefði fallið á sundlaugina ef honum hefði einfaldlega verið hleypt ofan í.
„Þess vegna skil ég ekki ummæli vakststýru í frérttinni á Vísi um að sundlaugarfólk segi oft við gesti "að það yrði ekki tekið gilt í verslun ef þú myndir segja við viðkomandi að þú hafir mætt svo oft áður, að þú hljótir að mega taka með þér vöruna án þess að borga". Ég sé ekkert líkt með búðarþjófi og sundlaugargestinum, sé ekkert líkt með manni sem stelur vöru í búð og lýgur í fólk og atvikinu sem um ræðir. Hvorki var í sundlauginni nokkru stolið né laug nokkur. Og starfsmaðurinn viðurkenndi að sá sem ekki komst inn hefði greitt fyrir árskortið sitt,“ segir Björn. Vill hann að fólk, þar á meðal hann sjálfur, vandi sig í bæði samskiptum og viðhorfum:
„Komið gott. Vonandi kemur eitthvað gagnlegt út úr þessu - ég mæti í Vesturbæjarlaug í kvöld og djöfull eiga þeir eftir að hlæja að mér karlanir í heita pottinum að ég eyði tímanum í svona röfl!“
