Í hlaðvarpsþáttum sínum Menn eins og við tækla þeir Einar Bárðarson og Baldur Rafn Gylfason ýmsar áskoranir og aðhlátursefni þess sem fylgir því að vera miðaldra karlar í Garðabænum. Í nýjasta þættinum sem var að koma á hlaðvarpsveitur tóku þeir upp og lásu yfir lista með fimmtán atriðum sem eiga að skilgreina raunverulegan lúxus eða lífsgæði fullorðinsáranna.
Er raunverulegur lúxus eða raunveruleg lífsgæði falin í formi sportbíla, einkaflugvéla eða útþandra bankareikninga? Eða eru það í raun önnur lífsgæði sem verða sífellt verðmætari með aldrinum.
Þeir voru sammála um að stutt vegalengd í vinnuna væri gríðarleg lífsgæði. Að geta gengið eða ekið í vinnuna á örfáum mínútum sparaði tíma, minnkaði stress og gæfi meira svigrúm fyrir kaffi, sund eða rólega byrjun á deginum. Sama gilti um að hafa ræktina eða sundlaugina nálægt heimili, þótt þeir viðurkenndu fúslega að nálægðin ein og sér tryggði ekki að maður nýtti aðstöðuna. Með aldrinum yrði þó sífellt mikilvægara að halda í vöðvastyrk, hreyfigetu og heilsu.
Rólegir og góðir nágrannar komust einnig hátt á listann. Þegar allt væri í lagi tæki maður varla eftir því, en vond nágrannasamskipti gætu umbreytt heimilinu í stöðuga uppsprettu pirrings og vanlíðunar. Fjárhagslegt öryggi var annað lykilatriði: Að eiga eitthvað eftir í lok mánaðarins, geta keypt í matinn án þess að skoða bankareikninginn fyrst og vera kominn með þak yfir höfuðið sem maður ætlaði að halda í. Ekki endilega að eiga ógrynni fjár, heldur að þurfa ekki stöðugt að lifa með afkomuviðvörun.
Friður á heimilinu var að þeirra mati einn stærsti lúxusinn. Ekki að fólk væri alltaf sammála, heldur að engin stöðug ókyrrð eða stormviðvörun væri í loftinu. Smávægilegar fýlur og ágreiningur liðu hjá, en traustur grunnur gerði lífið mýkra, svefnin betri og brosin breiðari.
Þeir töldu einnig mikil lífsgæði að geta setið niður með gott kaffi í alvöru bolla í stað þess að drekka það í flýti úr pappamáli á leiðinni í bílinn. Morgunkaffið, dagblað og róleg byrjun á deginum væru í raun ákveðin athöfn og mikill lúxus í sjálfu sér í einfaldri áreynslulausri mynd. Að sofna með hreina samvisku var annað stórt atriði. Þar skipti máli að hafa gert sitt besta, beðist afsökunar þegar þess þurfti og lært að greina á milli þess sem maður gæti lagað og þess sem maður yrði einfaldlega að sleppa.
Á listanum voru einnig atriði á borð við að hlæja með fólki sem raunverulega skilur mann, ferðast reglulega, ráða eigin tíma um helgar og vakna án vekjaraklukku eða verkja í líkamanum.
Að geta sagt nei án samviskubits reyndist þeim erfiðara. Báðir viðurkenndu að meðvirkni og löngun til að sýna fólki virðingu gerðu það að verkum að þeir reyndu frekar að mæta en að hafna boðum eða beiðnum.
Lokaniðurstaðan var að hinn raunverulegi miðaldra lúxus væri ekki endilega að eiga meira. Hann fælist frekar í að hafa minni áhyggjur, færri óþarfa skuldbindingar, meiri stjórn á eigin tíma og næði til að njóta þess sem maður hefði þegar byggt upp.
Eða eins og þeir félagar orðuðu það: Kúnstin er líklega ekki að búa sér til meira vesen heldur minna.
