Eyjan Fastir pennar

Óttar Guðmundsson skrifar: Salka Valka

Ég fór á dögunum í Landnámssetrið í Borgarnesi til að hlusta á einleik Unnar Aspar Stefánsdóttur um Sölku Völku. Um var að ræða stórkostlega og fallega sýningu. Þótt Unnur sé ein á senunni allan tímann tekst henni að túlka margar persónur í einu. Steinþór Steinsson, móðirin Sigurlína, Steinunn og
Eyjan Fastir pennar

Davíð Þór Björgvinsson skrifar: Laxness á náttborðinu

Fréttir herma að Laxness sé á útleið úr grunn- og framhaldsskólum landsins. Sjálfur las ég Íslandsklukkuna fyrir landspróf, sem var nám sem krakkar stunduðu 15-16 ára gömul í þá daga til að komast í menntaskóla. Nú er þetta tíundi bekkur í grunnskóla. Man þetta vel því mér fannst Íslandsklukkan svo
Eyjan Aðsendar greinar

Ole Anton Bieltvedt skrifar: Heimur í höndum skemanns

Ég rakst á orðið „skemaður“ fyrir nokkru, en Haldór Laxness notaði það títt í sínum skrifum, m.a. í Skáldatíma, og meinti hann með því loddari, trúður, blekkingameistari o.þ.h. Vitaskuld er þetta ekki góð eða kurteisisleg nafngift gagnvart þeim, sem hún er notuð um, en í mikilvægri umræðu verður að
Eyjan Fastir pennar

Óttar Guðmundsson skrifar: Grátandi ferðaþjónusta

Í Ljósvíkingi Halldórs Laxness kynnist Ólafur Kárason öðrum sveitarómaga, Jósef að nafni. Einhverju sinni heyrði Ólafur þennan gamla mann gráta beisklega vegna óréttlætis heimsins. Laxness segir í þessu samhengi að “grátur gamalla manna sé sá einni sanni grátur.“ Sigurður Breiðfjörð talaði um
Fókus Tímavélin

Félagslegt raunsæi

Verðmæti verða ekki aðeins metin í krónum og aurum og er sá listræni arfur sem spratt upp úr kreppunni dæmi um það. Félagslegt raunsæi er heitið sem hefur verið notað til að ramma inn þau skáld sem spruttu upp á þessum tíma. Þau reyndu að lýsa brauðstriti almennings á sem raunsæjastan hátt út frá