Við Íslendingar erum merkilega hugrakkir þegar engu á að breyta.
Við bölvum verðbólgunni, okurvöxtunum, verðtryggingunni, bönkunum, fákeppninni, húsnæðisverðinu, kvótakerfinu og stjórnmálunum.
Svo stingur einhver upp á breytingu.
Þá verður allt heilagt.
Íslendingum hefur lengi verið sagt að þeir búi í einu ríkasta landi heims. Landi orkunnar, fiskimiðanna, hreina vatnsins, menntunarinnar og tækifæranna. Samt býr stór hluti þjóðarinnar við stöðugan fjárhagslegan ótta.
Á Íslandi virðist vera ein regla sem gildir um verðbólgu.
Þegar hún kemur frá launafólki er brugðist við af fullri hörku.
Þegar hún kemur frá mörkuðum sem hafa áhrif á allt hagkerfið er skrifuð skýrsla.
Það er erfitt að komast að annarri niðurstöðu.
Hundrað ára afmæli Landhelgisgæslunnar átti að vera stór stund. En afmælið varð að víkja. Sviðsljósið kallaði.
Það er með ólíkindum að árið 2026 skuli enn vera deilt um hvar kaffistofa Samhjálpar eigi að vera staðsett.
Ekki vegna þess að starfsemin sé ný.
Ekki vegna þess að þörfin sé óþekkt.
Og alls ekki vegna þess að Reykjavíkurborg hafi ekki vitað af vandanum.
Alþingi Íslands er oft kallað hjarta lýðveldisins. Það er falleg samlíking — en hún vekur líka ákveðnar áhyggjur.
Því ekkert heilbrigt hjarta tekur sér þriggja mánaða hlé þegar líkaminn stendur frammi fyrir alvarlegum vanda.
Í hálfa öld hefur íslenskum almenningi verið sagt það sama.
Að betri tíð sé handan við hornið.
Það er orðið merkilegt hversu langt stjórnmálamenn og skipulagsyfirvöld eru tilbúin að ganga í Borgarlínuverkefninu án þess að almenningur hafi nokkurn tíma fengið skýr svör við grundvallarspurningunum.
Hvar á þessi framkvæmd raunverulega að fara?
Hvernig á að koma henni fyrir án þess að þrengja verulega að annarri umferð?