Ég er lesblindur. Reyndar finnst mér þetta íslenska orð, eins og mörg önnur, nokkurt rangnefni. Dyslexía hefur ekki bara með lestur að gera og er miklu margþættari en það. Ég á ekkert erfiðara með lestur en hver annar en minn vandi fólst í erfiðleikum með að skrifa. Ég er skrifblindur eins og það

Reglulega blossar upp umræðan um stöðu drengja í hinu og þessu samhengi. Þessi staða þeirra er yfirleitt ekki góð. Strákar kallast drengir í þessari umræðu. Og stelpur kallast stúlkur. Ekki þarf að hafa jafnmiklar áhyggjur af þeim og þær virðast yfirleitt standa sig betur. Oft snýst þessi umræða um

Þann 1. júlí síðastliðinn lést bandarískur maður að nafni Dan Pelzer, 92 ára aldri. Dan var mikill bókaunnandi alla tíð en árið 1962 fór hann að skrá samviskulega á lista hverja einustu bók sem hann las. Þetta gerði hann allt til ársins 2023 þegar hann gat ekki lengur lesið vegna sjóndepru. Nú

Stytting framhaldsskólans var gerræðisaðgerð til að spara ríkinu útgjöld en ekki hugsuð til að bæta skólakerfið. Afleiðingarnar láta ekki á sér standa, helmingur drengja getur ekki lesið sér til gagns um 15 ára aldur og sama gildir um þriðjung stúlkna. Efnahagslegar forsendur styttingar

Með reglulegu millibili eru birtar niðurstöður í Písakönnunum og Ísland stendur sig átakanlega illa. Drengir hafa mun verri les- og málskilning en stúlkur og standast jafnöldrum sínum annars staðar ekki snúning. Þessu fylgir umræða í fjölmiðlum þar sem safnað er saman pólitíkusum,

Í fréttatilkynningu frá Miðstöð íslenskra bókmennta kemur fram að á undanförnum sex árum hafi notkun hljóðbóka aukist um 145 prósent og lestur bóka dregist saman um 17 prósent. Ný lestrarkönnun miðstöðvarinnar leiði í ljós að íslenska þjóðin lesi eða hlusti að meðaltali á 2,4 bækur á mánuði og