Ríkisstjórnin hefur átt uppbyggileg samtöl við aðila vinnumarkaðarins um stöðuna í kjarasamningamálum og hefur opnað á aðkomu ríkisins til að ekki komi til uppsagnar þeirra. Sú innkoma verður hins vegar ekki á kostnað hallalausra fjárlaga þannig að ef um veruleg útgjöld er að ræða þarf að fjármagna þau með tekjuöflun sem aðilar verða að vera sammála um.

Ísland byggir ekki lengur útflutning sinn eingöngu á fiski og áli heldur eru komnar fleiri stoðir undir gjaldeyrisöflun þjóðarinnar. Ferðaþjónustan skilar miklu en nýtur líka ákveðinna fríðinda. Samhliða vexti í henni hefur álag á samgöngukerfið og fleiri kerfi aukist.

Við stöndum frammi fyrir skýrara kalli eftir stöðugleika en áður. Það er vegna þess að þjóðin fékk að upplifa langt tímabil stöðugleika og áttar sig á því að þó að hægt sé að láta hlutina ganga í óstöðugleika er stöðugleikinn betri. Stöðugleikanum fylgir fyrirsjáanleiki sem er mikilvægur á svo mörgun sviðum.

Ríkisstjórnin tók við gríðarlegri innviðaskuld eftir síðustu ríkisstjórn og hefur sett aukið fjármagn í vegaframkvæmdir og viðhald.

Það er ekki sjálfbært að ríkissjóður sé rekinn með halla. Nú hefur fjármálaráðherra lagt fram fjárlagafrumvarp sem gerir ráð fyrir hallalausum fjárlögum. Í frumvarpinu er gert fyrir að tveir þriðju hlutar sparnaðarins komi í gegnum aðhald og þriðjungur í gegnum auknar tekjur.

Fasteignaverð og leiga hefur hækkað miklu meira hér á landi en annars staðar í Evrópu. Baráttan fyrir Nei-inu er borin uppi af lygaáróðri, líkt og gerðist í Brexit. Það voru fimm breskir auðmenn sem stóðu að mestu undir Brexit hreyfingunn, það fengu Bretar að vita eftir á. Við Íslendingar munum aldrei komast að því hverjir kosta Nei-baráttuna.

Það þýðir ekkert fyrir stjórnarandstöðuna að leggja til gerð fríverslunarsamnings við Bandaríkin í stað aðildar að Evrópusambandinu. Bandaríkin gera ekki fríverslunarsamninga lengur heldur leggja á ýmist himinháa tolla eða ofurtolla. Meira að segja Bretlandi hefur ekki tekist að gera fríverslunarsamning við Bandaríkin.

Ef nei verður niðurstaðan í þjóðaratkvæðagreiðslunni á laugardaginn mun íslenskur almenningur hafa samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu að þeir hinir sömu og hafa haft hér tögl og hagldir í áratugi og aldir skuli áfram ráða hér öllu. Það yrði vond niðurstaða.

Það getur enginn fullyrt að um ekkert sé að semja við ESB og enginn getur heldur fullyrt að við Íslendingar fáum allar kröfur okkar samþykktar. Það þarf að semja og þess vegna þurfum við að setjast að samningaborðinu og klára aðildarsamning við ESB.

Stóru umskiptin í heiminum, sem kalla á að við Íslendingar endurskoðum stöðu okkar meðal þjóða, er að Bandaríkin hafa snúið við blaðinu, berjast ekki lengur fyrir viðskiptafrelsi heldur eru orðin tollmúraríki. Þá hafa ógnir breyst og Evrópa er í broddi fylkingar í vörnum gegn fjölþáttaógnum.

Bændasamtökin hafa brugðist bændum með því að leggja bara aðra hliðina á borðið og gera ekki grein fyrir því hvaða lausnir þau hafa fyrir íslenskan landbúnað og bændur án aðildar að Evrópusambandinu. Ljóst er að það verður að gera gagngerar breytingar á íslenskum landbúnaði hvort sem við förum í ESB eða ekki.

Evrópusambandið er tilbúið að leggja mikið á sig til að fá Ísland inn í ESB en hér tala menn gjarnan eins og sambandið hafi einhvern sérstakan áhuga á því að knésetja Ísland. EES samningurinn var alltaf hugsaður sem biðsalur inn í ESB og sambandið hefur engan áhuga á að viðhalda honum til langframa.