Þjóðin hefur talað og farið að ráði auðrónanna. Ísland glataði tækifærinu til að ráða eigin framtíð. Við höfðum nefnilega tækifæri til að ráða eigin framtíð en köstuðum því frá okkur. Það var þjóðarviljinn sem birtist.

Heimili með 50 milljón króna lán gæti aukið haft um 250 þúsund krónum meira til ráðstöfunar á mánuði eða um 3 milljónir króna á ári ef vaxtakjör færðust nær því sem tíðkast á evrusvæðinu. Þá sé árlegur kostnaður við íslensku krónuna um 967–1.215 milljarðar króna, eða um 22–27% af landsframleiðslu.

EES-samningurinn var pólitískt afrek á sínum tíma en hann varir ekki að eilífu. Sú stoð mun að lokum bresta, enda millilending á lengri leið.

Versta staða sem gæti komið upp fyrir okkur Íslendinga væri að segja nei í þjóðaratkvæðagreiðslunni og síðan ákvæðu Norðmenn að genga í ESB. Þá er EES fallið um sjálft sig og við utan ESB. Fylgi við aðildarumsókn hefur vaxið í Noregi. Hrund Rudolfsdóttir, athafnakona, er gestur Ólafs Arnarsonar í hlaðvarpi Eyjunnar.

Halldór Jörgen Olesen heldur úti Verðbólguvaktinni á verdbolga.net þar sem hann birtir greiningu á samsetningu verðbólgunnar og gerir verðbólguspár 12 mánuði fram í tímann. Að undanförnu hefur hann sett inn talsvert af upplýsingum sem snúa að ýmsum samanburði milli Íslands og evrusvæðisins og samanburðurinn er sláandi óhagstæður fyrir Ísland og krónuna.

Það er gríðarlegur sparnaður fólginn í því fyrir Ísland að ganga í ESB og taka upp evru. Þá þarf ekki lengur að vera með risastóran gjaldeyrisforða til að styðja við gengi krónunnar og mjög margir milljarðar sparast á hverju ári. Þá losnum við undan miklum viðskiptakostnaði sem felst í því að þurfa einatt að skipta krónum í erlenda mynt og öfugt.

Í fyrsta sinn síðan eftir Fukushima hamfarirnar 2011 hafa Bandaríkin gripið inn í á jenmarkaði. Í þetta sinn var engin náttúruvá á ferð. Neyðin er bandaríski skuldabréfamarkaðurinn sjálfur. Og verkfærið sem Washington greip til? Evran.

Fjármálaráðuneytið fékk fjóra valinkunna erlenda hagfræðinga með sérþekkingu á gjaldmiðilsmálum til að taka saman skýrslu um kosti og galla þess að halda áfram með íslenska krónu eða taka upp evru.

„Viðskiptafrelsi hefur verið grunnstoð alþjóðlegrar samvinnu frá lokum síðari heimsstyrjaldar enda forsenda friðsamlegrar sambúðar ríkja. Í stað landvinninga til þess að tryggja yfirráð yfir auðlindum kom viðskiptafrelsi.

Umræðan um Evrópumálin þarf að dýpka en hún er í dag mest endurómur umræðunnar fyrir 15, 20 eða 30 árum. Það þarf að ræða betur um kosti og galla gjaldmiðilsins. Það þarf að meta hvernig við eigum að bregðast við þeim miklu breytingum sem hafa orðið á geopólitíska sviðinu. Ávallt verða hærri vextir í lítilli mynd en stórum gjaldmiðli.