Það kannast líklega flestir við hversu óþolandi það getur verið að fá hiksta sem neitar að fara. Oftast er þó um nokkrar mínútur að ræða, í versta falli kannski klukkutíma. En Charles Osborne var ekki svo heppinn.
Hann byrjaði að hiksta árið 1922, þá 29 ára gamall, og næst þegar hann upplifði heilan dag án hiksta var hann orðinn 96 ára. Alls stóð hikstinn yfir í um 68 ár og talið er að Osborne hafi á þeim tíma hikstað um 430 milljón sinnum.
Sagan af Osborne er ein sú furðulegasta í læknisfræðinni og enn þann dag í dag liggur ekki fyrir með fullri vissu hvað olli þessum ótrúlega langvarandi hiksta. Vefritið All That’s Interesting rifjaði upp sögu Osborne.
Svona byrjaði hikstinn
Osborne fæddist árið 1893 og starfaði sem bóndi. Dag einn árið 1922 var hann að undirbúa slátrun á svíni í Union í Nebraska þegar eitthvað gerðist sem átti eftir að marka næstu áratugi ævi hans.
„Ég var að hengja upp tæplega 160 kílóa svín til slátrunar. Ég lyfti því upp og datt svo. Ég fann ekki fyrir neinu,“ sagði Osborne í samtali við People árið 1982.
Skömmu síðar byrjaði hann að hiksta.
Hikstinn gekk hins vegar ekki yfir. Ekki eftir nokkrar mínútur, ekki eftir nokkrar klukkustundir og ekki heldur næsta dag.
Dagarnir urðu að vikum, vikurnar að árum og árin að áratugum.
Osborne leitaði til fjölmargra lækna og ferðaðist meira að segja alla leið til Alaska í leit að lækningu. Hann prófaði tugi meðferða, þar á meðal tilraunameðferð með hormónum, en ekkert dugði.
Einn læknir taldi fallið hafa valdið lítilli heilaskemmd sem hefði raskað því svæði heilastofnsins sem bældi niður hikstaviðbragðið. Síðar hafa aðrar kenningar komið fram. Taugaskurðlæknirinn Ali Seifi hefur meðal annars talið mögulegt að Osborne hafi meiðst á rifbeini og skaddað þindina eða jafnvel fengið heilablóðfall.
Endanleg skýring fannst þó aldrei.
Haglabyssa dugði ekki til
Þegar læknavísindin brugðust tóku heimilisráðin við.
Eftir að saga Osbornes varð þekkt fékk hann þúsundir bréfa frá fólki sem taldi sig kunna ráð við vandanum. Honum var meðal annars ráðlagt að nudda fingurna og þrýsta á hökuna.
Svarið var yfirleitt það sama:
„Búinn að prófa það.“
Vinur hans ákvað meira að segja að grípa til hins klassíska ráðs að bregða honum – en tók það töluvert lengra en flestir myndu gera. Hann hleypti af haglabyssu fyrir aftan Osborne í von um að hræðslan myndi stöðva hikstann.
„Mér brá dálítið,“ sagði Osborne síðar, „en ekki nóg til að hræða hikstann úr mér.“
Ein meðferð virðist þó hafa virkað tímabundið. Þegar Osborne leitaði til Mayo Clinic tókst lækni að stöðva hikstann með því að láta hann anda að sér stórum skammti af kolmónoxíði.
Það var vitaskuld engin langtímalausn. Gasið er eitrað og meðferðin því mun hættulegri en kvillinn sjálfur.
Osborne varð að sætta sig við orðinn hlut.
Lærði að hiksta í hljóði
Eftir áratugi með hiksta hafði Osborne þróað sérstaka tækni til að gera ástandið bærilegra.
Hikstahljóðið sjálft myndast þegar raddböndin lokast skyndilega. Osborne lærði að stjórna önduninni á milli hiksta þannig að lítið sem ekkert heyrðist.
„Hann spennti brjóstkassann þrisvar eða fjórum sinnum á mínútu,“ sagði Kevern Koskovich, sem þekkti Osborne á efri árum.
„Maður sá að hann var að hiksta en það heyrðist ekkert. Hann kipptist til – það er eiginlega besta leiðin til að lýsa því.“
Þrátt fyrir ástandið lifði Osborne merkilega venjulegu lífi. Hann giftist tvisvar, eignaðist átta börn og starfaði meðal annars sem uppboðshaldari.
Hikstinn færði honum meira að segja ákveðna frægð. Hann kom fram í útvarpsþætti Roberts Ripley, Believe It or Not, árið 1936 og settist í gestastól hjá Johnny Carson í The Tonight Show árið 1983.
En á bak við skemmtilega og sérkennilega söguna var ástandið langt frá því að vera auðvelt.
Þurfti að mauka allan mat
Langvarandi hiksti getur haft alvarleg áhrif á líkamann og meðal annars valdið örmögnun, þyngdartapi og andlegri vanlíðan.
Á efri árum var hiksti Osbornes orðinn svo slæmur að hann átti erfitt með að kyngja hefðbundnum matarbitum. Hann þurfti því árum saman að mauka máltíðir sínar.
Einn af uppáhaldsréttum hans var maukaður kjúklingur ásamt fyllingu, soði og mjólk. Þessu skolaði hann gjarnan niður með nokkrum bjórum.
Eftir 56 ár af hiksta var Osborne spurður hvað hann myndi gefa fyrir að losna loksins við hann. „Allt sem ég á í heiminum,“ svaraði hann.
„Ég veit ekki hvernig það væri að vera ekki með hiksta. Ég verð svo aumur af öllum þessum stöðugu kippum.“
Svo hætti hann bara upp úr þurru
Það merkilegasta við sögu Charles Osborne er þó ef til vill hvernig henni lauk.
Í júní árið 1990 gerðist nokkuð sem engum lækni, hormónameðferð, heimilisráði eða haglabyssuskoti hafði tekist að framkalla. Hikstinn bara hætti skyndilega.
Osborne var þá 96 ára gamall og hafði hikstað samfleytt frá því hann var 29 ára. Talið er að hikstarnir hafi verið um 430 milljónir á þessum 68 árum.
Enginn vissi nákvæmlega hvers vegna þeir byrjuðu. Og enginn vissi hvers vegna þeir hættu. Um ári síðar lést Charles Osborne, 97 ára að aldri og dró hann síðasta andardráttinn laus við hikstann.
