Stúlkur úr World Class/Pilates-klúbbnum lentu í miklum hremmingum á Ibiza þegar kviknaði í skemmtibáti sem þær voru um borð í. Urðu þær að stökkva frá borði og komust við illan leik upp í annan bát en símar þeirra lentu í sjónum. Ein af stúlkunum er ósynd sem gerði aðstæður enn hættulegri.
Bátsferðin var ekki inni í dagskrá ferðarinnar en þær Birgitta Líf Björnsdóttir, framkvæmdastjóri þróunar- og markaðssviðs World Class og Laugar Spa, og Anna Bergmann, markaðsstjóri World Class, bókuðu ferðina.
Fjórar af stúlkunum hafa sent DV ítarlega frásögn af atvikum en þar gagnrýna þær Birgittu Líf og Önnu fyrir viðbrögð þeirra við atvikinu. Þær taka þó fram að konurnar tvær eigi enga sök á óhappinu en telja taka hefði átt betur utan um stúlkurnar sem lentu í þessum hremmingum.
ATH! LEIÐRÉTTING OG AFSÖKUNARBEIÐNI: Í UPPHAFLEGRI ÚTGÁFU FRÉTTARINNAR VORU BIRTAR FULLYRÐINGAR UM AÐ OFGREITT HEFÐI VERIÐ FYRIR BÁTSFERÐINA. BIRGITTA LÍF HEFUR LAGT FRAM GÖGN SEM SANNA AÐ ÞAÐ ER MISSKILNINGUR. DV BIÐUR BIRGITTU LÍF AFSÖKUNAR Á ÞESSUM MISTÖKUM.
Í svari við fyrirspurn DV um málið segist Birgitta Líf ekki deila þessari upplifun stúlknanna á atvik í kjölfar óhappsins en segir fyrir mestu að þær hafi sloppið heilu og höldnu til til baka. Auk yfirlýsingarinnar sendi hún DV skilaboðasamskipti í kjölfar atviksins og eru þau samskipti einlæg og kærleiksfull en allir aðilar í sjokki.
„Þá sagði skipstjórinn að við yrðum að hoppa strax frá borði“
Frásögn stúlknanna er eftirfarandi en millifyrirsagnir eru DV:
„Við vorum í World class/pilates ferð til Ibiza. Úrval Útsýn sá um flug, gistingu og akstur til og frá flugvelli. World class/Pilatesklúbburinn sá um æfinga dagskrá ferðarinnar og alla aðra dagskrá ferðarinnar.
Bátsferðin var ekki inni í dagskrá ferðarinnar en Birgitta Líf og Anna Bergmann skipulögðu og bókuðu hana. Í skilaboðum frá Birgittu segir hún “Erum svo með pælingu að taka boat day a sunnudeginum eftir æfingarnar i stúdíóinu. Það kostar auðvitað aukalega en okkur datt í hug að tékka hvort það væri áhugi að taka stóran bát einhverjar saman og deila kostnaði! Væri gaman að heyra hverjar eru áhugasamar.“
Upplýsingarnar um það hvert við áttum að mæta komu tveimur tímum fyrir mætingu og skiluðu sér ekki til allra. Það endaði með því að tvær stelpur misstu af ferðinni.
Þegar við mætum á bryggjuna þá var okkur tilkynnt að báturinn okkar væri fyrir sex manns og við máttum ekki vera átta eins og Birgitta var búin að skrá á bátinn. Eftir smá vesen (símtöl og skilaboð) sagði Birgitta okkur að hún væri búin að redda þessu og að við ættum að vera átta á þessum báti. Tvær stelpur hættu við að fara með þar sem báturinn var bara tryggður fyrir sex manns. Fyrri partur siglingarinnar gekk vel og við skemmtum okkur vel. Við stoppuðum á eyju til að fá okkur að borða og vorum lagðar af stað til baka aðeins á undan hinum bátunum. Báturinn okkar stoppar þegar við vorum búnar að vera að sigla í ca 20-30 mínútur og fljótlega fórum við að finna brunalykt. Við héldum að þetta væri að koma annars staðar frá og pældum fyrst ekki mikið í því. Síðan byrjaði að koma hvítur reykur og við létum skipstjórann vita af því. Hann sagði fyrst að þetta væri ekkert til að hafa áhyggjur af því bátar ofhitna stundum. Reykurinn fór síðan að aukast og verða dekkri. Þá fór skipstjórinn að hringja eftir aðstoð en náði ekki á neinum. Þarna var hann orðinn mjög stressaður og ein úr hópnum lét vita að hún væri ekki synd. Reykurinn varð svo svartur og þá sagði skipstjórinn að við yrðum að hoppa strax frá borði og synda í burtu frá bátnum. Þarna var enginn bátur nálægt og við komumst að því að það voru ekki björgunarvesti um borð og ekki einu sinni björgunarhringur. Einhverjar hoppuðu út í og þar á meðal þessi sem er ósynt. Það var padelboard í bátnum sem ein okkar henti út í og við notuðum það til þess að halda okkur á floti og hjálpa henni sem kunni ekki að synda. Sem betur fer kom fljótlega bátur að og þegar við vorum að reyna að synda að honum rak bátnum okkar alltaf að okkur og rakst á okkur. Fólk var hrætt um að það yrði sprenging í bátnum okkar þar sem eldur og bensín/olía fara ekki vel saman!
Í bátnum sem tók okkur upp, fengum við handklæði og vatn. Þeir símar sem komust heilir upp úr sjónum voru notaðir til þess að senda á hina bátana og láta vita hvað hefði gerst. Skipstjórarnir á hinum bátunum frá fyrirtækinu létu vita að við þyrftum aðstoð. Hinir þrír bátarnir komu til okkar og athuguðu með okkur nema báturinn sem Birgitta og Anna voru á. Þau komu og stoppuðu í smá stund en enginn leit einu sinni á okkur.
Ein stúlkan ósynd
Móðir einnar sem var með okkur á bátnum sendi skilaboð á Önnu, þar sem hún var alls ekki ánægð með þeirra viðbrögð og sagði að það þyrfti að ræða við okkur stelpurnar. Svarið sem hún fékk var að það yrði tekið á móti okkur með hlýju og utanumhaldi og að þær yrðu til staðar fyrir okkur. Það sem raunverulega gerðist var að það var enginn á bryggjunni hvorki frá bátaleigunni né World class en við fengum skilaboð þar sem við vorum kallaðar á hitting í lobbýinu. Við upplifðum hittinginn sem við værum að trufla þær enda áttu þær bókað borð á veitingastað. Þær sögðust vera til staðar fyrir okkur en það væri ekkert meira sem yrði gert það kvöld. Við áttum að hittast aftur eftir æfinguna morguninn eftir og þær ætluðu að gera grúbbu fyrir okkur, sem vorum í bátnum, til að ræða þessa hluti. Ekkert af þessu var gert. Við fengum skilaboð í grúbbuna með öllum í ferðinni þar sem við fengum símanúmer hjá bátaleigunni og eftirfarandi skilaboð “Hægt að hafa samband við þá hér varðandi bátamálið í síma eða á whatsapp.“
Við viljum taka skýrt fram að við teljum Birgittu, Önnu Bergmann eða World Class ekki bera ábyrgð á atvikinu sjálfu. Gagnrýni okkar beinist að framkomu þeirra sem stóðu að ferðinni og viðbrögðum þeirra, eða skorti á viðbrögðum, í kjölfarið. Að okkar mati var framkoman ófagmannleg og sýndi skort á nærgætni og tillitssemi gagnvart þeim sem urðu fyrir áfallinu.
Einar á ferð
Fjórar af þeim sex konum sem lentu í atvikinu voru einar á ferð og þekktu enga aðra í hópnum. Þær höfðu því engan nákominn sér til stuðnings þegar áfallið fór að segja til sín, en hjá flestum okkar gerðist það ekki fyrr en um kvöldið.
Við viljum trúa því að hefðum við verið í sporum skipuleggjenda hefðum við gert allt sem í okkar valdi stæði til að tryggja að þær sem lentu í atvikinu fyndu fyrir stuðningi og fengju þá aðstoð sem þær þyrftu, óháð því hvort okkur bæri skylda til þess eða ekki. Okkur finnst einfaldlega sjálfsagt að sýna fólki umhyggju og vera til staðar þegar það lendir í svona aðstæðum.
Við höfum fengið mikið af skilaboðum frá öðrum úr ferðinni, sem voru ekki á okkar bát, og meðal annars hennar vinkonum sem eru orðlausar yfir framkomu þeirra og viðbrögðum. Einnig hafa aðildar haft samband við okkur og varað okkur við að fara á móti þessu fólki og segja frá þessari upplifun.
Kveðja stelpurnar sem voru í bátsferðinni
Nína Dögg
Nadía Hólm
Natalía Nótt
Matthildur“
„Við brugðumst við“
DV bar umkvartanir stúlknanna undir Birgittu Líf sem svaraði greiðlega. Hún harmar að stúlkurnar hafi lent í þessari óhugnanlegu lífsreynslu en deilir ekki sýn þeirra á að þeim hafi verið sýnt tómlæti eða skortur á umhyggju. Birgitta Líf og Anna Bergmann voru sjálfar staddar í öðrum báti þegar óhappið varð.
Birgitta Líf segir:
„Ég hafði milligöngu um sameiginlega bókun hjá sjálfstæðu bátafyrirtæki fyrir þá tæplega 40 þátttakendur sem kusu að fara í bátsferðina. Bátsferðin var valkvæð aukadagskrá og ekki hluti af skipulagðri dagskrá ferðarinnar hjá World Class eða ferðaskrifstofunni. Okkur þykir að sjálfsögðu mjög leitt að þær hafi lent í þessari óhugnanlegu reynslu og erum fyrst og fremst fegnar að allar komust óhultar í land. Varðandi orsök bilunarinnar eða öryggisbúnað bátsins viljum við ekki fullyrða neitt, enda er það á ábyrgð og sérsviði bátafyrirtækisins. Þegar við fengum upplýsingar um atvikið vorum við sjálfar enn úti á sjó í öðrum bát. Um leið var svarað í hópspjallinu og spurt um stöðuna og hvort allar væru óhultar. Þegar við komum í land hittum við þær sérstaklega á hótelinu, fórum yfir atvikið með þeim og létum þær vita að þær gætu leitað til okkar ef eitthvað frekara kæmi upp. Við höfðum jafnframt samband við bátafyrirtækið og miðluðum áfram upplýsingum frá því um næstu skref um leið og þær bárust okkur. Við bentum þeim einnig á að starfsfólk ferðaskrifstofunnar væri á staðnum og gæti mögulega leiðbeint þeim varðandi faglegan stuðning ef þær teldu sig þurfa á honum að halda. Við könnumst því ekki við þá lýsingu að þeim hafi verið sýnt tómlæti. Við brugðumst við þegar við fengum upplýsingar um atvikið, hittum þær þegar komið var í land, fórum yfir málið með þeim, buðum áframhaldandi aðstoð og höfum einnig átt samskipti við þær eftir heimkomu. Það mikilvægasta í þessu öllu er að allar komust óhultar til baka.“
