5. maí er erfiður dagur í lífi Berglindar Viggósdóttur, það er dagsetningin sem að eldri sonur hennar, Viggó Emil, varð bráðkvaddur á Spáni og yngri sonur hennar, Ingvi Hrafn, tók eigið líf. Berglind var gestur Viktoríu Hermannsdóttur í Segðu mér á Rás 1.
„Þeir voru rosalega fjörugir og skemmtilegir strákar. Yngri var svolítið rólegri en hinn var alveg upp um allt og úti um allt,“ segir Berglind. Kom það fljótlega í ljós að Viggó Emil var ofvirkur. „Hann var mjög klár, sökkti sér í öll vísindarit og vissi mikið um eitthvað sem fáir voru að pæla í. En hann var fyrirferðarmikill í skóla, þá náttúrulega var ekkert sem greip hann þar. Það voru margir sem voru ofvirkir og fjörugir en þeir áttu bara að vera í sama boxi og hinir. Pössuðu alls ekki inn í kerfið. Það var mjög erfitt. Sérstaklega fyrir mig, tók þetta svo mikið inn á mig.“
Fóru að fikta við gras
Halla fór undan drengjunum þegar þeir voru komnir á unglingsaldurinn. „Þá fóru þeir að fikta við gras og einhverja svona vitleysu.“ Lífið var fínt á þessum árum fjölskyldulífið var hefðbundið og ferðaðist fjölskyldan víða, þau áttu fyrst heima í Hlíðunum en fluttu svo í einbýlishús í Jakaseli. „Ég hélt að ég gæti bjargað þeim með því að flytja um hverfi en ég er alveg búin að sjá að það er ekki að gerast.“
Berglind segir erfitt að standa í baráttu fyrir barn sem passar ekki inn. Prófað var að setja son hennar á geðlyf sem Berglind segir að hafi hjálpað honum en umræðan á þeim tíma hafi verið neikvæð. „Föðurfjölskyldan var mjög á móti þessu þannig að hann hætti að vilja taka þetta inn. Þetta hefði hjálpað honum rosalega ef hann hefði haldið áfram. Svo var ekkert sem tók við. Ég talaði við Barna- og unglingageðdeild, ég prófaði allt, hringdi út um allt, það var ekkert. Nema Vogur, bangsadeildin, þá kynntist hann ennþá harðari gaurum og lærði ýmislegt.“
Tók á móti handrukkurum
Hjá Viggó Emil tók við slæmur félagsskapur, dómar fyrir að keyra undir áhrifum og fleiri brot. Berglind gagnrýnir að lítið sé gert til að hjálpa föngum að snúa aftur út í lífið. „Það er ekki neitt. Ef maður kom of seint að sækja þá bara stóðu þeir fyrir utan með pokann sinn,“ segir hún. Ömurlegt sé að vita af barninu sínu í fangelsi. „Ég óska engum þess að þurfa að gera það.“
Berglind tók á móti handrukkurum heim til sín. „Það komu bara tveir gaurar um hábjartan dag og ætluðu að hóta mér að ég ætti að borga eitthvað. Ég bara trylltist og sagði þeim að hunskast af lóðinni og hringdi í lögguna. Eftir á fékk maður alveg sjokk en þeir komu aldrei aftur. Við borguðum aldrei neitt, ekki séns.“
Líf hennar sem aðstandanda var alveg heltekið. „Maður þorði varla að fara til útlanda,“ segir hún. „Jól og páskar, maður kveið alltaf fyrir því. Ég bannaði þeim að koma undir áhrifum en það var allur gangur á því. Þetta var bara kvíði alla daga. Maður var alltaf á varðbergi.“
Viggó Emil var bráðkvaddur á Spáni árið 2018, í árshátíðarferð með vinnu sem hann hafði verið stutt í. Hann var þá nýkominn úr meðferð. „Það er talið að þetta hafi verið hjartað,“ segir hún. „Ég hef ekki ennþá fengið endanlega krufningarskýrslu.“
Hefði ekki gerst ef hann hefði fengið aðstoð
Viggó Emil og Ingvi Hrafn voru mjög nánir bræður. „Þeir voru eitthvað að rífast í síðasta símtali. Viggó hringdi í hann að biðja um pening og Ingvi vildi það ekki og það var ógeðslega vont fyrir hann að hafa skilið í leiðindum. Hann náði sér aldrei. Einhverntímann reyndi hann að fyrirfara sér, tók fullt af pillum og það tókst að dæla uppúr honum á spítala.“
Árið 2022 fékk Ingvi Hrafn fimmtán mánaða fangelsisdóm fyrir stórfellda líkamsárás á veitingastaðnum Sushi Social í apríl árið áður. Hann hafði stungið kunningja sinn ítrekað með hnífi. Ingvi Hrafn gaf sig fram við lögreglu daginn eftir árásina og játaði brot sitt skýlaust fyrir dómi. „Hann var kominn á Sogn í restina, það var yndislegur staður, rosalega fínt starfsfólk. Allt opið. Það eru hænur, einhver vinna í boði. Svo losnaði hann þaðan og fór á Vernd,“ segir Berglind.
Þegar hann var inni á Vernd var hann handtekinn grunaður um annan glæp og þá fluttur á Hólmsheiði, hún sjálf var þá stödd á Spáni. Á fimmtudegi óskar hann eftir aðstoð og átti að fá aðstoð frá geðheilbrigðisteymi á mánudegi. „Hann tók sitt líf aðfaranótt sunnudags, sama dag og bróðir hans dó. Hefði hann fengið aðstoð þá hefði þetta ekki gerst, ég bara trúi því ekki.“
