Teiknarinn og grínistinn Hugleikur Dagsson segir gervigreind ekki enn skilja húmor og dregur skýra línu á milli þess að nota tæknina sem skapandi verkfæri og þess að láta hana vinna verkið.
Hugleikur Dagsson er gestur í nýjum þætti Gervigreindarklúbbsins hjá Stefáni Atla þar sem hann ræðir áhrif gervigreindar á húmor, myndlist og störf skapandi fólks.
Hugleikur segist sjálfur nota gervigreind meðal annars til að útbúa drög að tölvupóstum, fá hugmyndir og prófa sig áfram. Hann hefur einnig látið tæknina semja brandara í sínum eigin stíl, en niðurstaðan hafi ekki verið óþægilega góð.
„Gervigreindin virðist telja mig þunglyndari og tilvistarlegri en ég er,“ segir Hugleikur. Brandararnir fjalli gjarnan um tilgangsleysi lífsins en séu oft aðeins byrjunin á einhverju sem gæti orðið fyndið.
Hann segist fyrst ætla að hafa raunverulegar áhyggjur þegar gervigreindin getur samið brandara sem hann getur ekki sjálfur toppað.
@gervigreindarklub @dagsson um framtíðina! #gervigreindarklubburinn #gervigreind ♬ original sound - Gervigreindarklubburinn
Ekki list nema manneskjan eigi raunverulegan þátt
Hugleikur telur að verk sem gervigreind býr ein og sér til geti ekki sjálfkrafa talist list. Þar skipti þó öllu máli hvernig tæknin er notuð.
„Það er hægt að nota gervigreind sem tól. Þetta er spurning hvort þú notar hana sem tól eða sem hækju,“ segir hann.
Hann útilokar því ekki gervigreind í listsköpun en telur að sköpunarverkið þurfi að byggjast á raunverulegri sýn, ákvörðunum og vinnu listamannsins.
Hugleikur hefur jafnframt áhyggjur af því að ef gervigreind taki störf af listamönnum og framleiði sífellt stærri hluta menningarinnar geti niðurstaðan orðið einsleit og fyrirsjáanleg. Í betri framtíðarsýn ætti tæknin hins vegar að gefa fleira fólki tíma og tækifæri til að stunda list.
Þarf gervigreind að þekkja sársauka?
Í þættinum veltir Hugleikur einnig fyrir sér hvort vél geti orðið raunverulega fyndin án þess að hafa upplifað heiminn.
Góður uppistandari tengi við áhorfendur með reynslu sem þeir þekkja sjálfir. Sama eigi við um sögu sem snertir fólk eða fær það til að gráta.
„Þá þarf sá sem semur hana að vita hvað sársauki er,“ segir Hugleikur og spyr hvort gervigreind geti öðlast slíkan skilning eða aðeins reiknað út hvaða atriði séu líkleg til að kalla fram viðbrögð.
ChatGPT kemur sjálft við sögu í þættinum og spyr Hugleik hvað honum finnist um að vélarnar séu farnar að reyna að verða fyndnari en hann. Hugleikur segir það vera ákveðið hrós að teljast enn ógn við vélarnar, en bætir við að þeim hafi ekki enn tekist að þróa sérstaklega blæbrigðaríkan húmor.
Í þættinum segir Hugleikur einnig frá fyrsta brandaranum sínum, sköpunarferlinu, hléi sínu frá uppistandi og draumnum um fyndið ellihjúkrunarvélmenni sem geti svarað honum fullum hálsi.
Þátturinn birtist í Gervigreindarklúbbnum á helstu hlaðvarpsveitum.
