Þórný Jóhannsdóttir var greind með geðhvörf og var sagt að hún myndi glíma við þunglyndi það sem eftir er ævinnar, hún náði að fá undraverðan bata með líkamsmiðaðri sálmeðferð. Hún opnaði sig um reynsluna í viðtali við Ásdísi Olsen á Samstöðinni.
Þórný starfar sem hjúkrunarfræðingur og hefur viljað bíða með að segja frá reynslu sinni þangað til að hún væri búin að ná fullum bata. Bataferlið hófst fyrir fjórum árum þegar hún brotnaði alveg niður, þá var hún 52 ára gömul og var búin að leita lengi að leiðum, allt frá sálfræðingum, geðlæknum, geðlyfjum, yoga, sjósund og fleira.
Hefði viljað hitta sjálfa sig í dag
Þegar hún var 26 ára var hún greind með geðhvörf og var þá tjáð að hún myndi glíma við þunglyndi það sem eftir væri ævinnar. „Ég var lyfjuð upp af fjórum lyfjum og lá inni í tvo mánuði og var send út án þess að geta séð um mig sjálf. Ég fór í uppsveiflu sem endaði í hræðilegu niðurbroti aftur,“ segir hún. Spurð hvaða úrræði hún hefði viljað fá, þegar litið væri til baka þá vildi hún fá að hitta sig í dag.
„Ég hefði viljað hitta sjálfa mig í dag. Ég hefði viljað hitta Þórný Jóhannsdóttur sem er bæði menntuð sem hjúkrunarfræðingur og í líkamsmiðaðri sálmeðferð, þar snertir maður fólk, maður hjálpar því að fara inn í líkamann, tjá harm sinn, sorg sína og reynslu, skilja hvað þar er á ferð og jarðtengja til að maður fljúgi ekki burt í eigin huga.“
Þórný hafði fundið fyrir þunglyndi frá unglingsárum sem versnaði þangað til hún var lögð inn. „Ég var að berjast fyrir lífi mínu,“ segir hún. „Það sem lá innra með mér voru mikil átök og sorg og tengslaröskun. Þunglyndi er bjargráð, mjög alvarlegt bjargráð til þess að halda sér burt frá sársauka og ótta.“
Þunglyndið fór ekki fyrr hún vann úr því
Sagan hennar er löng, hún fór á þunglyndislyf en ákvað að hætta á þeim eftir nokkur ár sem varð til þess að Þórný datt aftur niður í þunglyndi. Eftir það flutti hún til Akureyrar til að fara í nám í hjúkrunarfræði. „Þar fór ég að skoða þetta allt saman nánar, vann á geðdeild aðeins sem nemi og skoðaði hvað þetta gekk allt saman út á. Ég er mjög viljasterk manneskja og ákvað að ég myndi halda höfðinu uppúr hvað sem það kostaði þangað til að ég myndi finna lausn á þessum geðsjúkdómi sem mér var gefinn,“ segir hún.
„Ég held mér gangandi. Ég er afskaplega viljasterk og ég bara held áfram sama hvað en er alltaf að glíma við þetta innra þunglyndi og vanlíðan. Ég held mér bara gangandi á útivist og góðri hreyfingu og öllu því góða sem að tengjast góðu fólki. Svo flyt ég til Danmerkur, eignast mann og börn og þá fer öll orkan í það. Svo hrundi ég niður og gat ekki meir,“ segir hún, þá var hún 52 ára gömul.
Hennar þunglyndi fór ekki fyrr en hún var búin að vinna úr því. „Svo bara dett ég þarna inn á stól hjá konu sem að er að veita þessa meðferð í Danmörku og það er í fyrsta skipti sem að ég fæ einhverja djúpa tilfinningalega umönnun. Ég segi henni söguna mína og í fyrsta skipti sem ég segi henni söguna mína þá er hún ekki að segja neitt með höfðinu heldur talar frá hjartanu og segir: Það er ekkert að þér manneskja, þú ert bara með óunnin áföll úr æsku. Taugakerfið þitt er fast í krónískri streitu því að þú ert með einhvern djúpan tilfinningalegan sársauka og ótta innra með þér.“
Hér má horfa á viðtalið í heild sinni:
