Hörður Torfason tónlistarmaður greinir frá því í athyglisverðri Facebook-færslu að honum hafi tekist að losna við mikla og erfiða bakverki sem hafi hrjáð hann í áraraðir. Þetta hafi hann gert með því að ganga aftur á bak.
Hörður segir að hann hafi árið 1994 lent í tveimur bílslysum í einni og sömu vikunni:
„Fékk mjög slæman hálshnykk og bakskaða þannig að ég gat ekki rétt úr mér þegar ég vaknaði nema að liggja í sánu og bera á mig á mig Birkiolíu. Fyrstu vikurnar þurfti að styðja mig inn í sánuna því ég var í keng þegar ég vaknaði. Sem sagt slæmt ástand.“
Læknir hafi boðið honum lyfjameðferð sem Hörður segist að sjálfsögðu hafa hafnað:
„Árin liðu og þrautirnar kvöldu mig. Ég varð að velta mér úr rúmi með ýmsum aðferðum.“
Dag einn hafi hann verið í sánu einu sinni sem oftar en þá hafi maður sem var þar stungið upp á því að Hörður myndi ganga aftur á bak:
„Uppskriftin er að byrja hægt fyrstu vikuna frá 1 mínútu upp í fimm, svona til að forðast harðsperrur. Síðan að ganga á hverjum degi afturábak í fimm-sex mínútur. Eftir einn mánuð að gæta þess að ganga afturábak í fimm mínútur í hverri viku.“
Verkjalaus
Hörður segist hafa fylgt þessu þar til hann losnaði við verkina.
Segir hann þá skýringu vera á hversu vel þetta virkaði að manneskjur hafi upphaflega gengið á fjórum fótum en smám saman farið upp á tvo og þar með lítilsvirt tvo megin vöðva í bakinu og aðra smærri sem í leiðindum fari að framleiða verki. Segir hann að líffræðin virðist raunar styðja þessa kenningu. Þegar forfeður okkar hafi gengið á fjórum fótum hafi líkamsþunginn dreifst jafnt á útlimina fjóra, en þegar við réttum úr okkur og fórum að ganga upprétt hafi allur þunginn lent á hryggnum einum:
„Hryggurinn okkar er í raun sniðinn fyrir líf í trjánum en ekki fyrir að bera okkur upprétt dag eftir dag, og mjóhryggsvöðvarnir hafa því aldrei náð að þroskast til fulls fyrir það hlutverk.“
Vöðvar
Hörður vill meina að tveir vöðvahópar beri þar mestan þungann réttivöðvar hryggjarins (erector spinae), sem liggi eftir endilöngum hryggnum og haldi okkur uppréttum, og multifidus-vöðvinn, lítill en mikilvægur djúpvöðvi sem haldi hverjum hryggjarlið stöðugum. Þegar þessir vöðvar veikist eða séu vanræktir, sem gerist auðveldlega í kyrrsetu nútímans, hætti hryggurinn að fá þann stuðning sem hann þurfi, og þá fari verkirnir að segja til sín. Það útskýri kannski líka af hverju gangan afturábak virkaði svona vel á hann:
„Rannsóknir sýna að þegar við göngum afturábak virkjum við þessa djúpu vöðva og ekki síst rasskinnarnar og lærvöðvana að aftan mun betur en þegar við göngum áfram, en þá er það einkum mjóbakið sjálft sem tekur á sig álagið. Með göngu afturábak styttist skreflengdin, líkamsstaðan verður uppréttari og þrýstingurinn á hryggjarliðina og diskana á milli þeirra minnkar. Þannig fær hryggurinn hvíld frá vananum og hinir vanræktu vöðvar fá loksins að vinna sína vinnu.“
Hörður segir að hann finni ekki fyrir neinum verkjum af því hann fylgi því að ganga aftur á bak í fimm mínútur í hverri viku. Ef tvær vikur eða fleiri líði án þess að hann geri það þá fari verkirnir að gera aftur vart við sig.
„Ég er sem sagt AFTURGANGA.“
