Hljómsveitin Land og synir var komin með sex platna samning við London Sire og allt virtist stefna í tónlistarferil erlendis. Platan var unnin á Íslandi og víða um Bandaríkin og hljómsveitinni var sagt að hún væri að fara að slá í gegn. „Við erum hérna, við erum að fara að meika það,“ rifjar trommuleikarinn Birgir Nielsen upp. En svo kom að 11. september árið 2001.
Land og synir höfðu farið úr því að vera ein vinsælasta sveitaballahljómsveit landsins yfir í að vinna að plötu fyrir alþjóðlegan markað. Bandarískur pródúsent hafði heyrt tónlist þeirra, hrifist af henni og viljað vinna með þeim.
Birgir Nielsen, trommari sveitarinnar, rifjar upp þennan kafla í nýjasta þætti af Popparasögum og segir að þeir hafi alls ekki verið að leita að þessu. „Mjög óvænt, ekkert á leiðinni þetta. Og engar pælingar á undan,“ segir Birgir en þegar kallið kom ákváðu þeir einfaldlega að treysta fólkinu í kringum sig.
Klipptur í miðri myndatöku
Birgir segir að hljómsveitin hafi nánast ekki náð að átta sig á því sem var að gerast. „Við vorum bara á fullu í lestinni. Við vorum ekki að átta okkur,” segir Birgir og rifjar upp þegar þeir voru komnir með fólk frá Los Angeles til Íslands í myndatökur og útgáfufyrirtækið fylgdist grannt með hverju skrefi.
Í einni myndatökunni var ákveðið að Birgir væri með of mikið hár og þá var bara kölluð inn manneskja til að græja það. Birgir segir þetta til dæmis um það hvað gekk á þarna og að þetta væri eitthvað sem hann myndi aldrei samþykkja í dag.
Eftir hryðjuverkaárásirnar í Bandaríkjunum 11. september 2001 stöðvuðust áætlanirnar. Platan átti að koma út stuttu síðar og verið var að plana tónleikaferðalag um Bandaríkin og hafði verið rætt um að þeir færu í slíka ferð með annaðhvort Aerosmith eða Coldplay. Þess í stað enduðu Land og synir ofan í skúffu hjá útgáfufyrirtækinu ásamt um 400 öðrum listamönnum.
Þeir fengu meðal annars tækifæri að spila svokallaða showcase-tónleika í Los Angeles fyrir aðila úr bandaríska tónlistarbransanum. Staðurinn sem þeir spiluðu á rúmaði um þúsund manns en á gestalistanum var í raun aðeins einn maður. Og hann lét bíða eftir sér. „Við vorum í græna herberginu á bak við bara að bíða. Alveg skjálfandi sko,“ rifjar Birgir upp.
Eftir tónleikana var strákunum boðið til veislu og farið með þá á alla helstu klúbbana. Þeim var sagt að þeir myndu meika það en síðar fréttu þeir að það yrði ekki af því. „Þeir sögðu að þeir væru að leita að harðara bandi,” rifjar Birgir upp.
Sex ára og búinn að ákveða sig
Birgir Nielsen var aðeins sex ára þegar hann ákvað að hann ætlaði að verða trommuleikari. Faðir hans var gítarleikari og söngvari í hljómsveit og Birgir fór með honum á æfingar. Þar fékk hann að laumast í trommusettið. „Ég ákvað mjög snemma að ég ætlaði að verða trommuleikari. Það voru bara trommurnar, það var ekkert annað sem komst að.“
Það var svo snemma á 10. áratug síðustu aldar að tónlistarferill Birgis fór á flug og það með hljómsveitinni Vinum vors og blóma. „Svo gerist bara ævintýri,“ segir Birgir. Lagið Gott í kroppinn sló í gegn eftir að hljómsveitin spilaði lagið í beinni útsendingu á Stöð 2. „Það verður algjört monster, algjört monsterhit.“
Þriggja platna samningur fylgdi í kjölfarið og Vinirnir fóru að spila gríðarlega mikið. Birgir rifjar til dæmis upp að á einum mánuði hafi hljómsveitin spilað 31 gigg. „Það var svo mikið kappsmál hjá okkur að bara það bara má ekki tæma dansgólfið,” segir Birgir og bætir við að keyrslan hafi verið slík að næsta lag byrjaði nánast áður en það fyrra var búið.
Langur og viðburðaríkur ferill
Samhliða því að ferðast um allt landið með Vinum vors og blóma spilaði Birgir á hverju sunnudagskvöldi Acid-Jazz með Sælgætisgerðinni í miðborg Reykjavíkur. Hljómsveitin sleppti varla sunnudagskvöldi í um tvö ár og skapaðist gríðarlega góð stemmning á tónleikum sveitarinnar.
En eftir að þessu tímabili lauk datt óvænt annað verkefni upp í hendurnar á Birgi. Þá var hann beðinn um að fara á Ísafjörð að spila með nýrri hljómsveit sem hafði nýverið slegið í gegn. Það var hljómsveitin Land og synir og lýsir Birgir því í Popparasögum hvernig fyrstu kynni hans af strákunum voru. Þá mætti hann í flug á Reykjavíkurflugvelli íklæddur leðurbuxum og Hreimur Örn Heimisson, söngvari Lands og sona, hafði talað um þessa stund síðar.
Birgir fer ítarlega yfir sögu sína með sveitinni, hvernig hún hafi slegið í gegn á Íslandi, fengið óvænt tækifæri erlendis og kannski aldrei náð að jafna sig eftir það. Hann talar einnig um Njál Þórðarson, vin sinn og samstarfsmann í Vinum vors og blóma og Landi og sonum, sem féll frá langt fyrir aldur fram eftir baráttu við krabbamein.
Land og synir komu saman nýlega til að spila á Bræðslunni og í Hjarta Hafnarfjarðar. Á næsta ári verða 30 ár síðan hljómsveitin sló í gegn með laginu Vöðvastæltur og ætla þeir að fagna þeim tímamótum með risatónleikum í Háskólabíói þann 30. apríl sem kallast Ástarfár í 30 ár.
Í þættinum talar Birgir einnig um ýmislegt sem hann hefur gert á löngum ferli. Hann ræðir um kantrýsveitina Klaufa, tónlistarlífið í Vestmannaeyjum þar sem hann er búsettur, sólóverkefnin, tónlistarkennslu, hvernig edrúmennskan hefur hjálpað honum, Gosana frá Vestmannaeyjum, Þjóðhátíðarlögin, Hljómey og að hafa trú á sjálfum sér.
