Samfélagsmiðlar, eins og sumt fólk, verða leiðinlegri með aldrinum. Sköpunar- og tilraunagleðin færist yfir á nýrri miðla á meðan stofnanir og fyrirtæki nýta sér áreiðanleika miðla sem hafa fest sig í sessi. Foreldrafélagið notar Facebook-grúppurnar og öll þvinguðustu samskiptin eiga sér stað inni á þeim miðli. Þú og þessi maður sem vann einu sinni með þér á kvöldvöktum í hlutastarfi, þið hafið verið vinir í 16 ár. Til hamingju. Það er kannski örlítil gengisfelling á hamingjunni.
Maður óskar fólki og jafnvel fyrirtækjum til hamingju með afmælið og hakar í alls konar box til þess að vera ekki dónalegur. Facebook snýst að stóru leyti um þvingaða þátttöku og innskráningar undirritaðrar snúast helst um það að tryggja að ekki sé verið að gleyma fjölskylduboðum eða skírnum sem boðað hefur verið til með Facebook-viðburði.
Síðustu daga hefur mikið farið fyrir afmælum stofnana á mínum miðlum. Bæði Menntaskólinn við Hamrahlíð og RÚV eiga afmæli og báðar þessar stofnanir eiga það sameiginlegt að auka menningarkapítal þeirra sem geta tengt sig við aðra stofnunina eða báðar. Upplitaðar ljósmyndir af unglingum með vandræðalegar klippingar úr Norðurkjallara menntaskólans, tögg á einhvern mektarmann ýmist í borgarstjórn eða einhverju svona sleggju-starfi í menningarlífi borgarinnar. „Manstu þegar við vorum þarna í köflóttum flannel-skyrtum að reykja sígarettur, áður en internetið gerði okkur öll að neytendum í einhverjum mónó-kúltúr þar sem allir eru nákvæmlega eins. Manstu þegar við vorum erkitýpur, eins og við værum íþróttalið? Manstu?“
Áhorfendurnir eru auðvitað að mestu leyti nóbódís í þessu menningarstofnanahagkerfi, þar sem fæstir á Facebook fóru í MH. Flestir íslenskir notendur á miðlinum fóru í einhverja aðra menntaskóla þannig að í eðli sínu er þessi framsetning á Nostalgíu fyrir Norðurkjallara™ einhvers konar leikþáttur eða örvæntingarfull veiðiferð miðaldra fólks eftir rokkstigum. Langt er seilst og fólk sem jafnvel sat bara eina önn, eða átti besta vin eða kærasta í skólanum og „var alltaf þarna“, hefur birt myndir eða minningabrot um „skólann sinn“.
Sama er uppi á teningnum varðandi RÚV, okkar elskaða ríkismiðil. Fjöldinn allur af fjölmiðlafólki hefur farið í gegnum RÚV á einhverjum tímapunkti og undirrituð þar með talin. Að eiga mynd af sjálfum sér úr beinni útsendingu er auðvitað svolítið smart og því ekki að dúndra henni á samfélagsmiðla til að sýna að maður sé hluti af sögu stofnunarinnar. Tengja sjálfan sig svolítið við tímamótin. Vegna þess að tímamótin eru ekkert án fólksins. Við erum öll RÚV, eða þá meina ég sko við sem höfum unnið þar. Við erum RÚV. Þið hin eruð bara að horfa á RÚV.
