Einhver hefði kannski haldið að eftir þjóðaratkvæðagreiðsluna 29. ágúst myndu æstustu nei-sinnar halla sér makindalega aftur og leyfa sér að njóta lífsins. Þeir unnu nú einu sinni sigur og ættu að geta glaðst. Sumum þeirra er það um megn. Þrátt fyrir sigurinn hafa þeir flest á hornum sér og ansi margt fer á taugarnar á þeim. Stundum minna þeir á sársvekta tapara.
Þessir einstaklingar hafa alveg sérstaka andúð á Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur utanríkisráðherra. Þeim finnst verulega ósvífið af henni að sitja áfram í embætti eftir lýðræðislega atkvæðagreiðslu þar sem þjóðin var spurð hvort hún vildi taka upp viðræður við Evrópusambandið. Meirihluti kjósenda, 53 prósent, vildi það ekki, en 47 sögðu já. Kannski fer það í taugarnar á nei-æsingafólkinu hvað munurinn á milli fylkinga var lítill. Þessi 47 prósent, sem sögðu já, eru ekki bara einhver tala heldur einstaklingar sem vilja skoða hvað Íslandi stendur til boða. Á næstu misserum á mjög líklega eftir að fjölga í þeim hópi.
Það fer svo örugglega í taugarnar á æstustu nei-sinnunum hversu mikla áherslu ríkisstjórnin leggur á að styrkja EES-samninginn. Sá samningur er í huga þeirra nánast orðinn að nauðungarsamningi, sem þjóðin verði umfram allt að losna undan. Um leið er Evrópusamvinna flokkuð sem nokkuð sem við eigum að tortryggja. Því eins og nei-ið sagði í kosningabaráttu sinni: Við getum gert þetta sjálf!
Enn eitt sem fer óstjórnlega í taugarnar á þessu sama fólki er að ríkisstjórnin stendur traustum fótum og sýnir enga uppgjöf. Það alversta, í hugum þessa fólks, er að Viðreisn er enn þarna og ekkert gengur að losna við utanríkisráðherrann, Þorgerði Katrínu. Hópurinn Ísland þvert á flokka hóf undirskriftasöfnun henni til höfuðs þar sem hún var hvött til að segja af sér. Það er vitað að auðvelt er að fá stóran hóp til að skrifa undir kvörtun um nánast hvað sem er. Fjöldi þeirra sem sett hafa nafn sitt á þennan ákveðna lista er samt örugglega ekki eins og vonast var eftir. Heldur rýr uppskera þar. Þingmaður Miðflokksins, Karl Gauti Hjaltason, var heldur ekki að skora þegar hann rölti upp í ræðustól Alþingis og fór fram á afsögn utanríkisráðherra.
Já, það liggur illa á mörgum nei-sinnum eins og sjá má á vefsíðunni frettin.is. Þessa dagana er þar að finna grein eftir Pál Vilhjálmsson blaðamann þar sem hann gerir kröfu um afsögn Þorgerðar Katrínar. Sök hennar er vitanlega fyrst og fremst sú að vera Evrópusinni sem vill kanna aðild að Evrópusambandinu. Páll gleymir því, sennilega viljandi, að Þorgerður Katrín hefur margoft sagt að hún myndi aldrei skrifa undir samning um inngöngu í sambandið nema hann yrði hagstæður.
Páll segir að Þorgerður hafi lofað Evrópusambandinu að Íslendingar myndu samþykkja aðildarviðræður. Sú sem þetta skrifar hefur ekki frekar en Páll verið í sama herbergi og Þorgerður og forsvarsmenn Evrópusambandsins og veit því ekki hverju Þorgerður lofaði þar eða hverju hún lofaði ekki. Það kemur ekki beinlínis á óvart að Páll telji sig vita það.
Páll segir utanríkisráðherra hafi stundað and-bandaríska orðræðu. Íslenskir ráðamenn, eins og fjölmargir leiðtogar erlendra ríkja, hafa gert athugasemdir við orð og gjörðir Donalds Trump Bandaríkjaforseta. Þó það nú væri! Hann réðst á Íran og heimtaði Grænland og varð ógurlega ólukkulegur þegar hann sló með því ekki í gegn hjá Evrópuleiðtogum. Hvað eftir annað veitist hann að frjálsum fjölmiðlum í sínu eigin landi. Donald Trump er gríðarlega óvinsæll forseti í heimalandi sínu. Ætli Páll flokki hina hörðu gagnrýni sómakærra Bandaríkjamanna á forseta sinn sem and-bandaríska orðræðu?
Æstustu nei-sinnar hér á landi eru ansi margir afar hallir undir Donald Trump og virðast telja Íslendingum betur borgið í faðmi hans en í náinni Evrópu-samvinnu. Sem betur fer er 3. nóvember skammt undan. Þá kveða Bandaríkjamenn upp dóm sinn yfir Donald Trump og stjórn hans. Úrslitin verða ekki sigur fyrir Bandaríkjaforseta. Æstu nei-sinnarnir munu taka því þunglega.
Áfram mun liggja illa á þeim.
