Yfir Svarthöfða kemur stundum eftirsjá vegna alls þess tíma sem hann hefur varið í að skoða samfélagsmiðla. Til hvers að reyna að lifa heilsusamlega og lengja þannig jarðlífið þegar lengingunni er varið á samfélagsmiðlum? Oftar en ekki bætir það sem þar ber fyrir augu engu við. Stundum vekur það Svarthöfða jafnvel gremju og óyndi.
Svarthöfða finnst eins og hið síðastnefnda hafi orðið meira áberandi í seinni tíð – eða allt frá því að ákveðið var að efna til þjóðaratkvæðagreiðslu um áframhald viðræðna um aðild að Evrópusambandinu.
Svarthöfði játar að einkum eru það færslur frá þeim sem ætla að segja nei sem hafa þessi áhrif á hann. Ekki af því að hann umberi ekki skoðanir andstæðar hans eigin. Heldur vegna þess að afbökun staðreynda og rangfærslur einkenna skrifin.
Nú síðast hefur Svarthöfði orðið var við að fólk sem hann þekkir deili á hefur tekið stórstígum framförum í framsetningu, skrifum og meðferð íslensks texta.
Svo stórstígar framfarir á stuttum tíma eru svo umfangsmiklar að undrun sætir. Meðal þeirra eru menn sem fram til þessa gátu varla komið frá sér óbrenglaðri setningu í mæltu máli, hvað þá skrifuðu. Og þetta er ekki vegna áhrifa gervigreindarinnar.
Það fór þó aldrei svo að komandi þjóðaratkvæðagreiðsla kæmi ekki góðu til leiðar.
Að Svarthöfða læðist þó sá grunur að þeim sömu hafi verið lagður til texti, líklega frá baráttusamtökum neikvæðra, og þeir aðeins þurft að líma hann inn á vegginn sinn.
Sammerkt með þessum færslum er að rök fyrir neikvæðninni eru færð fram í nokkrum liðum og jafnvel getið heimilda. Þetta er til fyrirmyndar og ástæðulaust að hafa áhyggjur af framtíð íslenskunnar þó eitthvað kunni að skorta á gagnrýna hugsun.
Kannski að menn nái tökum á því atriði í aðdraganda síðari þjóðaratkvæðagreiðslunnar.
