Líf okkar snýst að svo stóru leyti um langanir. Oft langar okkur í hluti sem við þurfum og stundum langar okkur í hluti sem skaða okkur. Fíklar biðja oft um líkn frá löngun á meðan aðrir biðja um eða bíða eftir löngun til þess að taka skrefið og byrja í ræktinni, hætta að drekka orkudrykki, taka kókaín eða fá heimsent áfengi á virkum dögum. Við erum allskonar. Löngunin er þema í allri list og í raun byggir kapítalískt hagkerfi á þessum leik með langanir neytenda.
Ég var að dómskruna (e. doomscroll, að leyfa algóritmanum að mata sig stöðugt á nýjum mismerkilegum örmyndböndum; einnig: heilabræðandi iðja) um daginn þegar ég rakst á hlekk á pistil eftir konu sem bað um löngun til þess að hætta að langa til að vera grönn. Ég las ekki pistilinn, hann var læstur inni í áskrift og ég var metnaðarlaus, en ég las kommentin. Konan var komin yfir fimmtugt en sá sárlega eftir öllum tímanum og orkunni sem hún hafði varið í það að a) hata sjálfa sig fyrir að b) vera ekki nákvæmlega eins og tölvuteiknaðar konur í tímaritum c) og ákvað þess vegna að sleppa allskonar viðburðum og tómstundum á borð við strandferðir og fleira sem hefði glætt líf hennar meiri lit og gleði. Hún var alltaf í baráttu við vigtina og á endanum langaði hana ekki lengur að vera grönn, hana langaði að hætta að langa til þess. Þvílíkt frelsi.
Mörg getum við tengt við það að lifa lífinu á andlegu eilífðarverkstæði. Löngunin er sterk til þess að færa sjálfið á næsta stig og verða grennri, massaðri eða klárari, fyndnari, ríkari eða hamingjusamari. Kannski syrgði konan í raun ekki það að hún hefði aldrei orðið nógu grönn. Kannski syrgði hún einfaldlega að hafa eytt áratugum í að vera kona sem langaði að vera grennri. Það er nefnilega tvennt ólíkt. Ég veit auðvitað ekkert um það, enda las ég ekki þennan pistil. Mögulega komumst við að sömu niðurstöðu.
Það er merkilegt hvað óánægjan er ljóntryggur ferðafélagi sem við gerum ráð fyrir að verði alltaf með okkur. Við bíðum eftir því að lífið hefjist þegar talan á vigtinni breytist, þegar húðin verður sléttari, þegar við finnum loksins rétta starfið, rétta makann eða rétta útgáfu af sjálfum okkur. Á meðan líður tíminn. Löngunin hættir að vera eitthvað sem við finnum fyrir og verður í staðinn hluti af sjálfsmyndinni. Hver værum við ef okkur langaði ekki lengur að laga okkur?
En aftur að pistlinum sem ég las ekki: Snýst þetta ekki um það að syrgja að hafa valið ranga löngun allt of lengi? Kannski eigum við öll einhvern tímann að setjast niður og fara yfir langanalistann okkar. Ekki til að haka við það sem hefur ræst, heldur til að spyrja hvort þetta séu yfirhöfuð enn þær langanir sem við viljum láta stýra lífi okkar.
Á sunnudaginn verð ég fertug. Það er skrítinn áfangi, ekki síst vegna þess að maður áttar sig skyndilega á því að tíminn er ekki lengur endalaus auðlind. Kannski er það þess vegna sem mér finnst þessi spurning allt í einu mikilvægari en áður. Ekki hvort ég nái öllum þeim markmiðum sem tvítuga eða þrítuga útgáfan af mér setti sér, heldur hvort hún hafi yfirhöfuð haft rétt fyrir sér um hvað er þess virði að eyða lífinu í að þrá.
Ég vona að ég haldi alltaf í löngunina til að læra, skrifa, elska, hlæja, hjóla, hegða mér eins og hálfviti og „verða betri manneskja™“. En ég vona líka að ég verði nógu hugrökk til að skipta út löngunum sem gera lífið minna fyrir nýjar langanir sem gera það stærra. En í öllu falli fer ég inn í nýjan áratug ljóshærð, tönuð, mössuð og í frábærri fituprósentu.
