Afkomendur núlifandi Íslendinga hafa ratað inn í umræðu um fullveldi Íslands og hugsanlegt valdaframsal til Evrópusambandsins. Öll viljum við afkomendum okkar allt það besta, og flest viljum við líka að afkomendur náungans hafi það sem allra best. Það er sjálfsagt að ræða hvernig því verður við komið.
Farsæld ræðst af ýmsu. Mikilvægt er að líða ekki skort og hafa frelsi og tækifæri til að rækta líkama og sál og búa við þær aðstæður að geta ræktað hæfileika sína, hverjir sem þeir kunna að vera. Upptalning af þessu tagi getur oðið löng, og er oftast lítt umdeild, en til að að ná fram fyrrgreindum markmiðum verður að hafa nægt fé. Svangt, kalt og veikt barn lærir ekki að skrifa sögu, semja eða spila fallegt lag. Barn gengur ekki í skóla, ef það er enginn skóli og enginn kennari og veikt barn læknast ekki ef það er hvorki læknir né lyf.
Það þarf peninga til að búa vel að börnum. Það kostar mikla peninga að vera í Evrópusambandinu. Félagsgjöldin, tollarnir, stækkun á stjórnkerfi og sérstök verkefni á borð við vígbúnað kosta mikið og sá peningur verður ekki notaður til að hlúa að börnunum, hvorki á Íslandi, né í Evrópusambandinu. Hann fer í annað.
Ef og þegar börnin vilja til útlanda til að sigra heiminn er gott að hafa íslenskt vegabréf. Flestar dyr standa Íslendingum galopnar og fáum er í nöp við þá. Íslendingar hafa ekki átt í síendurteknum styrjöldum með tilheyrandi hörmungum og óvinsældum. Það sama verður ekki sagt um þjóðirnar sem ráða Evrópusambandinu. Unglingum stórþjóða sem hafa farið með eldi og brennisteini víða um heim er tekið með ýmsum hætti.
Íslenskir unglingar og afkomendur þeirra þurfa ekki að hafa áhyggjur af því að verða þáttur í hervæðingaráætlunum Evrópusambandsins, ef Ísland er ekki í sambandinu.
Ungt fólk á Íslandi hefur heiminn að fótum sér. Það getur safnað sér meiri peningum með venjulegri vinnu, en flestir aðrir unglingar í heiminum, eða fengið námslán og þeim er víðast vel tekið. Við skulum verja þá stöðu og átta okkur á því að Evrópusambandið opnar engar dyr, sem ekki eru þegar opnar eða auðvelt að opna.
Skólar í öllum heimsálfum, þar á meðal í Evrópusambandslöndunum standa Íslendingum galopnir. Engar horfur eru á að það breytist á næstunni, óháð aðid Íslands að Evrópusambandinu.
Ungt fólk þarf húsnæði, eins og aðrir. Ef það vantar upp á að það sé í boði á viðráðanlegu verði, þurfa stjórnvöld að taka í taumana. Ýmsar leiðir má fara til að takast á við verkefni af því tagi. Þær eiga það allar sameiginlegt að þær verður að fara heima í héraði. Erlend stjórnvöld sinna ekki svoleiðis. Þau útvega hvorki ódýrar íbúðir, né ódýrt lánsfé. Svigrúm innlendra stjórnvalda minnkar til þessara og allra annarra mála eftir því sem meira fé rennur úr landi til Evrópusambandins, eða verka sem það vill að verði unnin.
Mikilvægast er þó fyrir Íslendinga framtíðar að geta stjórnað sínum málum sjálfir. Það er gæfa að vera þegn í samfélagi þer sem lögin eru sniðin að þörfum samfélagsins og þegnarnir geti skipt um stjórnvöld, ef þeim sýnist svo.
Við skulum ekki ræna afkomendur okkar þeim mikilvægu réttindum að geta valið sér stjórnvöld í framtíðinni, og kjósa NEI þann 29. ágúst.
Höfundur er formaður Heimssýnar, félags um fullveldi Íslands
